உலகை ஆட்டிப் படைக்கும் பலம் வாய்ந்த நாடுகள்

uthyan.com apr 2014

உலகை ஆட்டிப் படைக்கும் பலம் வாய்ந்த நாடுகள்

பலம் வாய்ந்த நாடுகளின் விருப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு உலகின் சகல செயற்பாடுகளும் இடம்பெற்று வருகின்றமை தொடர்பாக கருத்தில் கொள்ளாமலும் கவலை அடையாமலும் இருக்க முடியாது. போராக இருந்தாலும் சமாதானமாக இருந்தாலும் சரி இத்தகைய நாடுகளே இவற்றைத் தீர்மானிக்கின்றன. இந்த நாடுகள் தமது நாட்டு நலன்களையே முன்னிறுத்திச் செயற்பட்டு வருவதால் ஏனைய நாடுகளை ஒரு பொருட்டாகவே கொள்வதில்லை. அவற்றின் மீது தமது தீர்வுகளைத் திணிப்பதிலேயே இவை குறியாக இருந்து செயற்பட்டு வருகின்றன.

உதாரணமாக ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டில் அமெரிக்கா காலடி வைத்து அங்கு ஆட்சி புரிந்த தலிபான் அமைப்பைக் கலைத்து விட்டு தமது விருப்பத்துக்கு ஏற்றாற்போன்று செயற்படக் கூடிய ஹர்சாயை பதவியில் அமர்த்தி அழகு பார்த்ததைக் கூற முடியும். இவர்களால் துரத்தியடிக்கப்பட்ட தலிபான்களை ஆட்சியில் அமர்த்தியதும் இந்த அமெரிக்காவேதான். ரஷ்ய நாட்டின் ஆதிக்கம் ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக அமெரிக்கா வகுத்த வியூகமே தலிபான்கள் அங்கு ஆட்சி புரிவதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியது.

பின்னர் ஆப்கானிஸ்தானில் தலிபான்களின் ஆதரவுடன் பதுங்கியிருந்த ஒசாமா பின்லேடன் வகுத்த திட்டங்களின் அடிப்படையில் அமெரிக்க நாட்டின் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட கொடிய தாக்குதலின் பின்னர் அமெரிக்கா விழித்துக் கொண்டு அந்த நாட்டின் மீது போர் தொடுத்தது. இதனால் தலிபான்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்ததுடன் ஒசாமாவும் கொல்லப்பட்டான். அமெரிக்காவின் பழி தீர்க்கும் படலமும் நிறைவேறியது. ஆனால் பயங்கரவாதத்தின் மூலவேர் என விமர்சிக்கப்படும் பாகிஸ்தான் இன்னமும் அமெரிக்காவினால் சீராட்டப்படுவது தொடர்பாகப் பலரும் வியப்புத் தெரிவித்து வருகின்றனர். மேலும் பாகிஸ்தான் பெயரளவுக்கு மட்டுமே தன்னை ஒரு ஜனநாயக நாடெனக் கூறிக் கொண்டாலும் அந்த நாடு நீண்ட காலமாகவே இராணுவ ஆட்சியின் பிடிக்குள் சிக்கிச் சீரழிந்துள்ளது. தற்போது நவாஸ் ய­ரீப் பிரதமர் பதவியில் அமர்ந்திருந்தாலும் அவரது பதவிக்கு எந்த வேளையிலும் இராணுவத்தினரால் ஆபத்து ஏற்படும் என்ற அச்சமும் நிலவி வருகின்றது. இந்த நிலையில் அமெரிக்கா ஆண்டு தோறும் பெருமளவு நிதியுதவிகளை அந்த நாட்டுக்கு வழங்கி வருகின்றது. பயங்கரவாதத்தை ஒழிப்பதற்காகவே பாகிஸ்தானுக்கு இந்த நிதி வழங்கப்படுவதாகவும் வியாக்கியானம் கூறப்படுகின்றது. ஆனால் பாகிஸ்தானின் முக்கிய எதிரியான இந்தியாவைக் கைக்குள் போட்டுக் கொள்ளும் தந்திரமே இதுவெனக் கூறுவோரும் இல்லாமல் இல்லை.

1991 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் வல்லரசுகள் என்ற அந்தஸ்தை அமெரிக்கா சோவியத் ரஷ்யா ஆகிய இரண்டு நாடுகளுமே பெற்றிருந்தன. இதில் அமெரிக்கா ஜனநாயகக் கோட் பாடுகளையும் சோவியத் ரஷ்யா கம்யூனிச சித்தாந்தங்களையும் பின் பற்றியதுடன் அதில் உறுதியான நிலைப்பாடுகளையும் கொண்டிருந்தன. மேலும் இந்த இரண்டு நாடுகளும் படைப்பலம் பொருளாதார பலம் ஆகியவற்றில் சமநிலையில் இருந்தன எனவும் கூறலாம். இதனால் இந்த நாடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று அச்சமடைந்த நிலையிலேயே காணப்பட்டன. மேலும் உலகின் ஏனைய நாடுகள் இந்த நாடுகளின் தலைமையின் கீழ் இரண்டு அணிகளாகப் பிரிந்து காணப்பட்டன. அப்போதெல்லாம் ஏனைய நாடுகளுக்கு ஆயுதங்களை விநியோகம் செய்வதிலும் இவை இரண்டுமே முக்கிய பங்கை வகித்து வந்தன. ஆனால் 1991 இல் சோவியத் ரஷ்யா என்ற சோவியத் சோசலிசக் குடியரசுகளின் ஒன்றியம் உடைந்து 15 துண்டுகளாக நாடுகளாக மாற்றம் பெற்றது. ரஷ்யா என்ற தனிநாடும் உருவாகியது. ஆனால் அமெரிக்காவுக்கு ஈடுகொடுக்கக் கூடிய நிலையில் அந்த நாடு தற்போது இல்லை என்பதுதான் உண்மையாகும். ஆனால் சில விடயங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்தி இன்றும் அந்த நாட்டிடம் காணப்படுகின்றது. இரண்டாவது உலகப்போருக்குப் பின்னர் அமைக்கப்பட்ட ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் போர் இடம்பெறும் நாடுகளில் அவசர மனிதாபிமானப் பணிகளை மட்டுமே ஓரளவு மேற்கொள்ள முடிகின்றது. ஆனால் மோதல்கள் ஏற்படும்போது சமாதானத்தை ஏற்படுத்த அதனால் முடி வதில்லை. பலம் வாய்ந்த நாடுகள் தமது எண்ணம் போன்று செயற்படுவதை வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே ஐ.நா. சபையால் முடிகின்றது. இந்த நிலையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஒரு போதுமே நியாயத்தை எதிர்பார்க்க முடியாது. எமது நாட்டில் கூட இது தான் நடந்தது. விடுதலைப்புலிகளை ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பு என முத்திரைகுத்தி அதைத் தடை செய்த பெரிய நாடுகள் இறுதிப் போரின் போது அப்பாவி மக்களுக்கு ஏற்படக் கூடிய பாதிப்புக்களை நினைவில் கொள்ளாது இலங்கை அரசுக்குத் தாராளமாகவே உதவி செய்தன. இதனால் உற்சாகமடைந்த இந்த நாட்டின் ஆட்சியாளர்கள் தமது மனம் போனவாறு போரை நடத்தினார்கள். வெற்றியும் கிடைத்தது. ஆனால் எந்த விதத்தில் வெற்றி கிடைத்தது என்பது தொடர்பாக உதவி புரிந்த நாடுகள் சிந்திக்கவில்லை. பயங்கரவாதத்தை ஒழிக்கின்றோம் என்ற கோசம் மட்டுமே அவற்றின் காதுகளில் ஒலித்ததே தவிர பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அவலக்குரல் கேட்கவே இல்லை.

இன்று எல்லாமே முடிந்த பின்னர் மனித உரிமைகள் சபையில் பிரேரணை சர்வதேச விசாரணை பொருளாதாரத் தடை ஆகிய சொற்பதங்கள் இலங்கைக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இறுதிப் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் உரிய நடவடிக்கை மேற்கொண்டு அதனை நிறுத்தியிருந்தால் மேலே கூறியவற்றுக்குத் தேவையே இருந்திருக்காது. அப்பாவி மக்களின் உயிர்களும் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கும். தற்போது கூட அமெரிக்கப் பிரேரணை தொடர்பாக சந்தேகம் கொள்ளாதவர்களும் இல்லாமல் இல்லை. ஏனென்றால் அந்த நாட்டின் கடந்த காலச் செயற்பாடுகள் எளிதில் மறந்து விடக்கூடியனவல்ல. எனவேதான் உலகின் தலைவிதியை ஒரு சில பெரிய நாடுகள் தீர்மானிக்கின்றன என்பதில் கருத்து வேறுபாட்டுக்கே இடமில்லை. இந்த நிலை உடனடியாக மாற்றி அமைக்கப்பட வேண்டும். சகலருக்கும் சமநீதி கிடைக்கும் நிலை உருவாக்கப்பட வேண்டும். குறிப்பாக சிறுபான்மை இனத்தவர்களின் விடயங்களைப் பொறுத்தவரை எவ்வித தவறுகளும் இடம்பெறு வதற்கு இடமளிக்கப்படவே கூடாது. இதற்கு ஐ.நா. சபையைப் பூரண அதிகாரங்களுடன் இயங்க அனுமதிப்பதே தீர்வாக அமையும். ஆனால் சக்தி படைத்த நாடுகள் இதற்கு இணங்கி வருமா என்பது சந்தேகமே.