30 07 2017

அறிந்தும் அறியாமலும் - 10 : அன்பு அடிமரம், அருள் கிளைமரம்!

சுப வீரபாண்டியன்

இளந்தமிழ் நூல்கள் ஏழினையும், நாம் அனைவரும் படிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு தொடக்கமாக மட்டுமே! இன்னும் படிக்க வேண்டிய நூல்கள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுதப்பட்ட, இன்றும் எழுதப்பட்டு வருகின்ற எண்ணற்ற இலக்கியங்கள் தமிழில் உள்ளன. அவை எல்லாவற்றையும் நம் வாழ்நாளில் படித்து முடித்து விட முடியாது. தேர்ந்தெடுத்து, மிகச் சில இலக்கியங்களையாவது நாம் படித்தாக வேண்டும். 2013 ஆகஸ்டில், லண்டனில் நடைபெற்ற, உலகத் தமிழியல் ஆய்வு நடுவம் நடத்திய ஆய்வு- மாநாட்டில் பேசும்போதுகூட, நான் இந்தக் கருத்தை வலியுறுத்தினேன். வெளிநாடுகளில் வாழ்வோர் உள்பட அனைவரும், திருக்குறள் போன்ற செவ்விலக்கியங்களைக் கற்க வேண்டும் என்றேன். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே குறளை ஊட்டுங்கள் என்றேன்.

அங்கு வாழும் பிள்ளைகள் சிலர், "திருக்குறள் படித்தால் வேலை கிடைக்குமா?" என்று கேட்டனர். கிடைக்காது என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் கிடைத்த வேலை நிலைக்கும் என்பது அதனினும் உண்மை. குறள் படித்தால் வேலை நிலைக்கும், புதிய உறவு கிளைக்கும், வாழ்வு செழிக்கும்! காரணம், திருக்குறள் ஒரு வாழ்வியல் நூல். எந்த மண்ணிலும், எந்த ஒரு மொழி பேசும் மக்களோடும் எப்படிச் சேர்ந்து வாழ்வது என்பதையும், எப்படிச் சிறந்து வாழ்வது என்பதையும் திருக்குறள் நம் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கும். "சேர்ந்து வாழ்தல்" என்பது உலகியல் நோக்கில் ஒரு நாளும் தவிர்க்க இயலாதது. விரும்பியோ, விரும்பாமலோ மனிதர்கள் சேர்ந்தே வாழ வேண்டியுள்ளது. ஆணும், பெண்ணும் சேர்ந்து, அவர்கள் பெற்றெடுக்கும் பிள்ளைகளோடு சேர்ந்து, அவர்களைப் பெற்றவர்களை மறந்துவிடாமல் பெற்றோரோடு சேர்ந்து, இரு வழி வந்த உற்றார், சுற்றத்தினருடன் சேர்ந்து, முன்பின் அறியாதவர்களுடன் நட்பு ஏற்பட, அந்த நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, பள்ளிகளில், தொழிலகங்களில், அண்டை வீடுகளில் நமக்கு நேரெதிரான குணமுடையாரோடு உறவாட நேர்ந்தால், அவர்களுடனும் சேர்ந்து நம் வாழ்வு நகர்வதையே ‘சேர்ந்து வாழ்தல்' என்கிறோம்.

உலகிலேயே மிகப்பெரிய அதிசயம், மனிதர்கள் இருவர் சேர்ந்து வாழ்வதுது£ன்! ஏனெனில், உலகில் 700 கோடி மக்கள் உண்டெனில், 700 கோடிக் குணங்களும் உண்டு. ஒருவரைப் போல மற்றவர் இல்லை. இருக்க முடியாது. இருக்க வேண்டியதுமில்லை.

"முப்பது கோடி முகமுடையாள் உயிர் மொய்ம்புற வொன்றுடையாள் இவள் செப்பு மொழிபதி னெட்டுடையாள் எனில் சிந்தனை ஒன்றுடையாள்"

என்று பாரதியார் கூறுவதெல்லாம் அவருடைய பெருநோக்கையும், பெரு விருப்பத்தையும் காட்டுகின்றதேயன்றி, வாழ்வியல் நடைமுறையைக் காட்டவில்லை. உயர்ந்த இடம் நோக்கிச் சமூகத்தை உந்தித் தள்ளும் கவிஞரின் போக்கு அது! உண்மை என்னவோ தாழ்வான இடத்தில்தான் இருக்கிறது. ‘தான்' என்னும் உணர்வு உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் ஊறிக் கிடக்கிறது. ஆனால் எந்த ஒருவராலும் தனித்து வாழ இயலாது என்பதால், சேர்ந்து வாழும் நடைமுறை உலக நடப்பாக உள்ளது. சேர்ந்து வாழும் வாழ்விற்கு, மிகப்பெரிய பொறுமையும், விட்டுக்கொடுத்தலும், சகிப்புத்தன்மையும் அடிப்படைத் தேவைகளாக உள்ளன. ஓட்டமும், போட்டியுமாக மாறிவிட்ட உலகில், எதனையும் பொறுமையாக அணுக நமக்கு நேரமில்லை. விரைவுப் பயணம், விரைந்து முடிவெடுத்தல், உடனடி உணவு (Fast Food) என்று பல்வேறு விரைவுகளுக்கிடையில், உறவுகளையும், உணர்வுகளையும் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் நாம்!

காலை நேரங்களில், சென்னை போன்ற மாநகரங்களில் நடைப்பயிற்சி செய்வோரின் எண்ணிக்கை இன்று வெகுவாகக் கூடியுள்ளது. அப்போது கூட, மரங்களை, மலர்களை ரசித்தபடி நம்மால் நடக்க முடிவதில்லை. மருத்துவர்களின் அறிவுரைப்படி, மணி பார்த்து நடக்கிறோம். அரை மணி நேரமாவது நடந்தாக வேண்டுமே என்ற அவசரத்தில் நடக்கிறோம். கடிகார முட்கள் நம்மைக் காயப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. நின்று நிதானமாக நண்பர்களுடன் பேச நேரமில்லை. ஒரு மாதத்திற்கு ஓரிரு முறையேனும் உறவினர்களைச் சென்று பார்த்து வர நேரமில்லை. எந்தப் பயனையும் எதிர்பாராமல், இரண்டு கவிதைகளைப் படிக்க நேரமில்லை. வேலைகளை நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும். வேலைகள் நம்மைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. "என்ன செய்வது....வாரத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு நாள்கள், காலை முதல் இரவு வரை அலுவலக வேலைகள். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும் உறவினர்களைப் பார்க்கப்போனால், உருப்படியாக வீட்டு வேலைகளை யார் பார்ப்பது? காலையில் எழுந்து கவிதை படித்துக் கொண்டிருந்தால், காரியங்களை யார் செய்வது?" என்று கேட்பது, நியாயம் போலத் தோன்றும். ஒருநாள் இரவு, உறங்குவதற்கு முன், ஒரு பத்து நிமிடங்களை ஒதுக்கி, ஒரு கணக்கைப் போட்டுப் பார்த்தால் உண்மை புரியும். அன்று காலை கண் விழித்தது தொடங்கி, உறங்க வந்த நேரம் வரையில், எந்த எந்த வேலைகளுக்கு, எவ்வளவு எவ்வளவு நேரத்தை ஒதுக்கினோம் என்னும் சிறிய கணக்கைப் போட்டுப் பாருங்கள். உண்மை புரியும். படிக்க மனமில்லாமலோ, படிக்கும் பழக்கம் இல்லாமலோதான்இருந்திருப்போமேயன்றி, படிக்க நேரமில்லாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

படிப்பது மட்டுமில்லை, உறவுகளைச் சென்று காண்பதும் நம் வாழ்வின் இன்றியமையாத ஒரு பகுதிதான். முன்னைப்போலக் கூட்டுக் குடும்பங்களாக இன்று சேர்ந்து வாழ முடியவில்லை. பெற்றோர்களைக் கூட நம்மில் பலர் பிரிந்துதான் வாழ்கின்றோம். போகட்டும், மீண்டும் பழைய காலத்திற்கு நம்மால் திரும்ப முடியாது. ஆனால் அவர்களைச் சென்று சந்தித்து உரையாடக் கூடவா நம்மால் முடியாது? பொருளாதார வளம் உடையவர்கள், ஏழ்மையில் வாழும் தங்கள் உறவுகளுக்கு உதவவில்லையென்றால், அவர்களைவிடப் பேதைகள் யார் என்று கேட்கிறார், வள்ளுவர். உறவுகளுக்கே உதவிக்கொண்டிருப்பது தன்னலமாயிற்றே என்று எண்ண வேண்டாம். தன்னலம் இல்லாமல் பொதுநலம் இல்லை. தன்னிலிருந்து தொடங்கும் பற்று, குடும்பப் பற்றாய், உறவினர் மீதும், சமூகத்தின் மீதும் கொள்ளும் பற்றாய், நாட்டு, உலகப் பற்றாய் விரிதல்தான் இயல்பு. உலகம் என்னும் பெரிய அமைப்பில், குடும்பம் என்பது ஒரு மிகச் சிறிய அலகு (Unit). சிறிய அளவிலிருந்துதான், பெரிய அளவுகள் விரியும்.

தன் உற்றார், உறவினர், நெருங்கிய, தூரத்துச் சொந்தங்கள் ஏழ்மையில் வாடும்போது, ஊருக்கெல்லாம் உதவப் புறப்படுகிறேன் என்று சொல்பவர் ‘பேதை' என்பதே வள்ளுவர் கருத்து. "ஏதிலார் ஆரத் தமர் பசிப்பர்" என்று நான்கு சொற்களில் வள்ளுவர் அந்த உண்மையை விளக்குகின்றார். நமக்கு முன்பின் அறிமுகம் இல்லாத பிறருக்கு(ஏதிலார்) உதவுவதில் பிழையில்லை. ஆனால் அதற்கு முன் தம்முடையவர்கள் (தமர்) பசித்திருப்பதைப் பார்க்க வேண்டாமா என்கிறார். ‘ஆர' என்றால் நிறைந்திட என்று பொருள். ‘மனமார, நெஞ்சார வாழ்த்துகிறோம்' என்றும், ‘அவன் வயிறார உண்டான்' என்றும் சொல்கிறோம் இல்லையா. அப்படி மற்றவர் மனமும், வயிறும் நிறைந்திட உதவப் புறப்படுகின்றவர் முதலில் தம் அருகில் இருப்பவர்களை அல்லவா நினைத்திருக்க வேண்டும்? ஏன் இந்த ‘தூரத்துப் பார்வை?'. வேறொன்றுமில்லை, வெளியில் உதவினால் விளம்பரம் கிடைக்கும். வீட்டிற்குள் உதவினால் வெளிச்சம் கிடைக்காது. அதனால்தான் இப்படிப்பட்ட செயல்கள் நாட்டில் நடக்கின்றன என்பதை, ‘பேதைமை' என்னும் அதிகாரத்தில் குறள் கூறுகின்றது. உறவினரிடம் காட்டும் பரிவுக்கு அன்பு என்று பெயர். உலகோரிடம் காட்டும் பரிவுக்கு அருள் என்று பெயர். அன்பு அடிமரம், அருள் கிளைமரம். அன்பிலிருந்துதான் அருள் வளரும். எனவே குறளைப் படித்தவர்கள், அன்பிலிருந்து தொடங்குவார்கள். அருளில் நிறைவார்கள். என் அன்புப் பிள்ளைகளே...இன்றைய இளைஞர்களே! குறளைப் படியுங்கள். படிப்பதற்கு உங்களுக்கும் கண்டிப்பாக நேரம் இருக்கிறது. இல்லையானாலும் அதற்கான நேரத்தை ஒதுக்கிக் கொள்ளுங்கள்.
(  மீண்டும் சந்திப்போம்)

Published in Tamil
21 07 2017

புஷ்வாணமாகிப்போகும் தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்பு -

ரொபட் அன்டனி!!

“பதவியில் இருக்கின்ற அரசாங்கத்துக்கு உண்மையிலேயே இந்தப்பிரச்சினையை தீர்க்கவேண்டும் என்ற அரசியல் ரீதியான எதிர்பார்ப்பு காணப்படின் இனப்பிரச்சினையை தீர்ப்பதில் எந்த சிக்கலும் இல்லை. இதற்கு அரசியல் தலைமையிடம் அரசியல் ரீதியான எதிர்பார்ப்பு இருக்கவேண்டும்”
– மூத்த ஊடகவியலாளர் அமல் ஜயசிங்க
தமிழ் மக்களின் அரசியல் ரீதியான அபிலாஷைகள் மற்றும் நியாயமான அதிகாரங்கள் அது தொடர்பான எதிர்பார்ப்புகள் என்பன மீண்டுமொருமுறை புஷ்வாணமாகிவிடும் நிலை தோற்றுவிக்கப்பட்டுள்ளது.ஒரு சிறந்த சந்தர்ப்பம் கிடைத்தும் கூட அந்த சந்தர்ப்பத்தில் பயனை பெற்றுக்கொள்ள முடியாததொரு துர்ப்பாக்கிய நிலைமைக்கு இந்த நாட்டின் தமிழ் பேசும் மக்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.அரசியல் நகர்வுகளும் அரசியல் பதிவுகளும் வரலாறு முழுவதுமே ஒன்றையொன்று மீண்டும் மீண்டும் சுற்றி சுற்றித்தான் வரும்போல் தெரிகின்றது.வரலாற்று நிகழ்வுகள், பதிவுகள், தொகுப்புக்கள் என்பன மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அதனால்தான் அரசியலை விசித்திரமானது என்று அவ்வப்போது ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றார்கள் போலும்.சில சந்தர்ப்பங்களில் மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளும் அவர்களது அரசியல்சார் உரிமைகளும் இந்த விசித்திரமான அரசியல் என்ற குழிக்குள் புதைக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.இறுதியில் யாருக்கும் வெற்றி கிடைக்காவிடினும் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கின்ற ஒருசிலருக்கு மட்டும் தோல்வி என்பது நிச்சயமாகி போய்விடுகின்றது.

எமது நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் தமிழ் பேசும் மக்கள் ஒரு நியாயமான அரசியல் தீர்வுக்காக நீண்டகாலமாக போராடி வருகின்றனர். சுதந்திரம் கிடைத்ததிலிருந்து தமிழ் பேசும் மக்கள் தமக்கொரு நியாயமான தீர்வை வழங்கக்கோரி போராடி வருகின்றனர்.கடந்த காலங்களில் சாத்வீகப் போராட்டங்கள், ஆயுதப்போராட்டங்கள் என்பன முன்னெடுக்கப்பட்டாலும் அதன் நோக்கங்கள் ஒரு தீர்வை நோக்கியதாகவே அமைந்திருந்தன.ஆனாலும் தென்னிலங்கையில் இணக்கப்பாடு ஏற்படாமை அரசியல் தீர்வை வழங்குவதற்கான ஒரு அர்ப்பணிப்பின்மை போன்ற காரணங்களினால் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான தீர்வுத்திட்டமானது ஒரு எட்டாக்கனியாகவே இருந்து வருகின்றது.கடந்த காலங்களில் தீர்வை முன்வைக்கும் நோக்கில் அரசாங்கங்கள் எவ்வளவுதான் முயற்சிகளை முன்னெடுத்தாலும் அவை வெற்றியை நோக்கி நகரமுடியாமல்போயின.அரசாங்கங்கள் இதயசுத்தியுடன் தீர்வு காண முயற்சிகளை முன்னெடுத்தாலும் தீர்வுத்திட்டங்களை குழப்புவதற்கென்றே அவ்வப்போது சக்திகள் உருவாகிவிடும்.

அந்த சக்திகள் தீர்வுத்திட்டத்தை குழப்பி அனைத்தையும் ஆரம்பகட்டத்திற்கே கொண்டுவந்து விடும். ஒவ்வொரு முறையும் தீர்வுத்திட்டத்திற்கான முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்படும்போது வரலாற்றில் இடம் பெற்ற இந்த குழப்பகர செயற்பாடுகள் மீண்டும் இடம்பெற்று விடும்.அதனால்தான் வரலாற்று நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிவருவதாக இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.யுத்தம் முடிவடைந்ததன் பின்னர் ஒரு நியாயமான தீர்வைக் காண்பதற்கு வழிபிறந்துள்ளதாக அனைவரும் நம்பினர்.ஆனால் யுத்தம் முடிவடைந்து எட்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டபோதிலும் இதுவரை ஒரு தீர்வுத்திட்டத்தை நோக்கி எந்தத் தரப்பும் நகரவில்லை.தீர்வுத்திட்டம் என்ற பேச்சை எடுத்தாலே தென்னிலங்கையில் எதிர்ப்புகள் அதிகமாகிவிடும் என்பதுடன் இனவாத சக்திகளின் கைகள் ஓங்கிவிடும்.
அதனாலேயே பதவியில் இருக்கும் அரசாங்கங்கள் அதனை ஒரு பக்கத்தில் போட்டுவிடும். இதுவே யதார்த்தமானதாக கடந்தகாலம் முழுவதும் இடம்பெற்று வந்துள்ளது.அந்தவகையில் தற்போதுகூட இவ்வாறான அரசியல்தீர்வு மற்றும் அரசியல் அமைப்பு போன்ற முயற்சிகளுக்கான எதிர்ப்புகள் மேலோங்கியுள்ளதை அவதானிக்க முடிகின்றது.

அனைத்து விடயங்களும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு தீர்வுத்திட்டம் என்ற இடத்திற்கு செல்லும்போது வரலாற்றில் இடம்பெற்றதைப் போன்றே தற்போது ஒரு எதிர்ப்பு கிளம்பியுள்ளது.விசேடமாக அரசாங்கத்தின் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிகளுக்கு கடும் எதிர்ப்பை தெரிவித்துள்ள நாட்டின் பிரதான சங்கபீடங்கள் புதிய அரசியலமைப்பொன்றை உருவாக்குவதற்கு தாம் எதிர்ப்பை வெளியிடுவதாகவும் அறிவித்துள்ளன.இது நாட்டில் தற்போதைய நிலைமையில் பரபரப்பு நிலையை தோற்றுவித்துள்ளது. சங்க பீடங்களின் இந்த அறிவிப்பானது புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கான செயற்பாடுகளில் மிகப்பெரிய சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.எங்கே தீர்வுத்திட்டம் உள்ளடங்கிய புதிய அரசியலமைப்பு என்ற கனவு கனவாகவே இருந்துவிடுமோ என்ற சந்தேகம் தமிழ் பேசும் மக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளது.

தமிழ் பேசும் மக்கள் தாம் எங்கே நம்பிக்கை வைத்திருந்த அரசாங்கத்தினால் ஏமாற்றப்பட்டுவிடப்போகின்றோமோ என்ற உணர்வுக்கு ஆளாகியுள்ளனர்.அதாவது ”வெண்ணெய் திரண்டு வரும்போது தாழி உடைந்த கதையாக” தமிழ் பேசும் மக்களின் தீர்வும் அந்தத் தீர்வு உள்ளடக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பும் அமைந்துவிடுமா என்ற கேள்வியே தற்போது எழுகின்றது.ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, மற்றும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான அரசாங்கமானது தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான அரசியல் தீர்வு உள்ளடக்கப்பட்ட புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றது.இதற்காக பாராளுமன்றம் அரசியலமைப்பு நிர்ணயசபையாக மாற்றப்பட்டு பிரதான வழிநடத்தல் குழுவும் நியமிக்கப்பட்டு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இந்நிலையில் வெகுவிரைவில் பிரதான வழிநடத்தல் குழுவின் இடைக்கால அறிக்கை வெளியிடப்படும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மேலோங்கியுள்ள நிலையில் அதுதொடர்பான கருத்துக்கள் வெளியிடப்படுகின்ற சூழலில் சங்கப்பீடங்களின் எதிர்ப்பு வெளியாகியுள்ளது.அந்த வகையில் உடனடியாகவே மகாநாயக்க தேரர்களை சந்தித்து உரையாடிய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அரசியலமைப்பு உருவாக்கும் பணிகள் தொடர்பில் சங்க பீடங்களுக்கு அறிவிக்கப்படுமென்றும் வரைவு தொடர்பில் ஆராய ஆணைக்குழு நியமிக்கப்படும் என்றும் உறுதியளித்துள்ளார்.தற்போது அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் செயற்பாட்டில் மிகப்பெரியதொரு இடைவெளி உருவாகிவிடுமா? என்ற கருத்து மேலோங்க ஆரம்பித்துள்ளது.

இதேவேளை இது தொடர்பில் கருத்து வெளியிட்டுள்ள அரசாங்கத்தின் பேச்சாளர் ராஜித சேனாரட்ன இந்த நாட்டின் 64 இலட்சம் மக்கள் புதிய அரசியலமைப்பை உருவாக்க ஆணையை வழங்கியுள்ளதாகவும் அந்த ஆணைக்கு அமைவாகவே அரசாங்கம் செயற்படும் என்றும் தெரிவித்திருக்கின்றார்.அதாவது எந்த தடைகள் வந்தாலும் புதிய அரசியலமைப்பு வரைவு கொண்டுவரப்படும் என்றும் அதற்கான சர்வஜன வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படுமென்றும் அரசாங்கத்தின் பேச்சாளர் தெரிவித்திருக்கின்றார்.பல்வேறு தடைகளுக்கு மத்தியிலும் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுடன் புதிய அரசியலமைப்பை கொண்டுவருவதாக அரசாங்கம் உறுதிப்படத் தெரிவித்துள்ளமை வரவேற்கத்தக்க விடயமாகும்.ஆனால் இது எந்தளவு தூரம் சாத்தியமாகும் என்பதே இங்கு முன்வைக்கப்படுகின்ற பிரதான தர்க்கமாக அமைந்திருக்கின்றது. உண்மையில் அரசாங்கத்திற்கு இனப்பிரச்சினையைத் தீர்த்து அதற்குரிய தீர்வுத்திட்டத்தை உள்ளடக்கி அரசியலமைப்பை கொண்டுவரவேண்டுமென்ற இதயசுத்தியுடனான எதிர்பார்ப்பு காணப்படின் இதனை முன்னெடுக்கலாம்.
ஆனால், அரசாங்கம் இந்த விடயத்தில் இதயசுத்தியுடன் இல்லாமல் இதனை இழுத்தடிக்கும் நோக்கத்துடன் செயற்படுமாயின் ஒருபோதும் பிரச்சினைக்குத் தீர்வைக் காண முடியாது.ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் தமிழ் மக்கள் மீது பாரிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியே ஆட்சிக்கு வந்தனர்.

அதுமட்டுமன்றி புதிய அரசாங்கத்தை உருவாக்குவதில் அதிக செல்வாக்கு செலுத்திய முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்கவையும் நம்பியே தமிழ் பேசும் மக்கள் அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு வெளியிட்டனர்.தோற்கடிக்கவே முடியாது எனக்கூறப்பட்ட முன்னைய அரசாங்கத்தை வீட்டுக்கு அனுப்புவதில் தமிழ் பேசும் மக்களின் பங்களிப்பு மிகவும் அதிகமாகவே இருந்தது.அதாவது புதிய அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்ததுடன் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுத்திட்டத்தை முன்னெடுப்பதுடன் பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறையை மேற்கொண்டு பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதியைப் பெற்றுக்கொடுக்கும் என தமிழ் பேசும் மக்கள் நம்பிக்கை வைத்தனர். அதனூடாகவே ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கு வாக்குகளை அள்ளிவழங்கி புதிய அரசாங்கத்தை உருவாக்கினர்.ஆனால், வரலாற்றில் இடம்பெற்றதைப் போன்றே புதிய அரசாங்கமும் பல்வேறு காரணங்களை முன்வைத்து இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வுத்திட்டத்தையும் பொறுப்புக்கூறல் செயற்பாடுகளையும் இழுத்தடித்துக்கொண்டுவருவதையே காணமுடிகின்றது.

தற்போது எழுந்துள்ள அரசியலமைப்பு எதிர்ப்பு கோஷங்களினால் அரசாங்கம் இந்த செயற்பாட்டிலிருந்து பின்வாங்கிவிடுமா என்ற அச்சம் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது.காரணம் வரலாறுகள் இதற்கு சிறந்த உதாரணங்களை கூறியுள்ளன. எனவே அரசாங்கமானது இந்த விடயத்தில் பின்வாங்காமல் தமிழ் பேசும் மக்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றும் வகையிலான தீர்வுத்திட்டத்தை முன்வைக்கவேண்டியது மிகவும் அவசியமாகும்.இல்லாவிடின் 2015 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 8 ஆம் திகதி கிடைத்த பொன்னான சந்தர்ப்பத்தையும் இழந்துவிட்டதாகவே வரலாற்றில் பதியப்படும். அதற்கு இந்த அரசாங்கம் இடமளிக்கக்கூடாது.

வரலாற்றில் எப்போதுமில்லாதவாறு இரண்டு பிரதான கட்சிகளான ஐக்கிய தேசியக்கட்சியும் சிறிலங்கா சுதந்திரக்கட்சியும் இணைந்து ஆட்சி அமைத்துள்ளன.எனவே இந்த சந்தர்ப்பத்திலும் தீர்வைக் காண முடியாவிடின் அது வரலாற்றில் கறைபடிந்த அத்தியாயத்தை ஏற்படுத்திவிடும் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. அரசாங்கத்தின் அரசியல் ரீதியிலான தீர்மானத்திலேயே அனைத்து விடயங்களும் தங்கியிருக்கின்றன.அதேபோன்று என்றுமில்லாதவாறு தமிழ் தேசியக்கூட்டமைப்பும் தீர்வைப் பெறவேண்டும் என்பதற்காக அரசாங்கத்தை எதிர்பார்க்காத ஒரு போக்கை கடைப்பிடித்து வருகின்றது. அந்த சந்தர்ப்பத்தையும் வீணாக்கிவிடும் வகையில் அரசாங்கம் செயற்படக்கூடாது என்பதே அனைவரதும் எதிர்பார்ப்பாகும்.இது தொடர்பில் மூத்த சர்வதேச ஊடகவியலாளர் அமல் ஜயசிங்க இவ்வாறு விபரிக்கிறார். அதாவது இனப்பிரச்சினையை தீர்க்க முற்படும்போது வரலாறு முழுவதும் இவ்வாறான பிரச்சினைகளும் தடங்கல்களும் ஏற்பட்டே வந்துள்ளன.ஆனால் பதவியில் இருக்கின்ற அரசாங்கத்துக்கு உண்மையிலேயே இந்தப்பிரச்சினைய தீர்க்கவேண்டும் என்ற அரசியல் ரீதியான எதிர்பார்ப்பு காணப்படின் இனப்பிரச்சினையை தீர்ப்பதில் எந்த சிக்கலும் இல்லை.இதற்கு அரசியல் தலைமையிடம் இந்த அரசியல் ரீதியான எதிர்பார்ப்பு இருக்கவேண்டும். இதற்கு சில உதாரணங்களை கூறலாம். அதாவது 1987 ஆம் ஆண்டு முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜயவர்த்தன மாகாண சபை முறைமையை கொண்டுவந்தபோது அதனை பிக்குகள் கடுமையாக எதிர்த்தனர்.

ஆனால் அவர் அதனை பொருட்படுத்தவில்லை. பிக்குகள் மத விடயங்களை பார்த்துக்கொள்ளட்டும். அரசாங்கம் நாட்டை பார்த்துக்கொள்ளும் என்று கூறிவிட்டார்.அவ்வாறானதொரு அரசியல் எதிர்பார்ப்பு அல்லது நோக்கம் காணப்படின் பிரச்சினையை தீர்ப்பதில் சிக்கல் இல்லை. எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் சரியா பிழையா என்பது வேறு விடயம்.ஆனால் ஒரு விடயத்தை அரசியல் ரீதியில் மேற்கொள்ளவேண்டும். அதேபோன்று சரத் பொன்சேகாவை கைது செய்தபோது தேரர்கள் எதிர்த்தனர்.ஆனால் முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக் ஷ அதனை கவனத்திற்கொள்ளவில்லை.நான் மீண்டும் கூறுகின்றேன். முன்னெடுக்கப்படும் கொள்கை அல்லது செயற்றிட்டம் சரியா பிழையா என்பது வேறு விடயம். ஆனால் அதனை முன்னெடுப்பதற்கான தீர்மானமே இங்கு முக்கியமானதாகும்.

எனவே எவ்வாறான தடைகள் வந்தாலும் அரசாங்கத்துக்கு நேர்மையான எதிர்பார்ப்பு இருப்பின் ஒரு அரசியல் தீர்வைக் காணவேண்டும் என்ற நோக்கம் காணப்படின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வைக் காண்பதில் எந்த சிக்கலும் இல்லை. வரலாற்றில் இதற்கு நாம் உதாரணங்களைக் கூட பெறலாம் என்று அவர் கூறுகிறார்.அந்த வகையில் பார்க்கும்போது அரசாங்கத்திற்கு இனப்பிரச்சினையைத் தீர்த்து நியாயமான தீர்வுத்திட்டத்தை முன்வைக்கவேண்டும் என்ற நோக்கம் காணப்பட்டால் தீர்வை அடைவதில் எந்த சிக்கலும் இல்லை என்பது தெளிவாகின்றது. அதனை நோக்கி அரசாங்கம் பயணிக்குமா என்பதே தற்போது விவாதப்பொருளாக உள்ளது.தமிழ் மக்களின் அரசியல் தீர்வு குறித்தஎதிர்பார்ப்புக்கள் மீண்டுமொருமுறை புஷ்வாணமாகிவிடும் சூழல் மீண்டும் உருவாகியுள்ளது.அதிலிருந்து மீண்டு தமிழ் மக்களின் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றவேண்டியது அரசாங்கத்தின் கடமையாகும். 2015 ஆம் ஆண்டு தமிழ் மக்கள் வழங்கிய அமோக ஆதரவைக் கருத்தில் கொண்டு இந்த வரலாற்றுக்கடமையை நிறைவேற்றுவதற்கு அரசாங்கம் முன்வரவேண்டும்.
-ரொபட் அன்டனி- ilakkiyainfo.com 09 07 2017

Published in Tamil
18 07 2017

அறிந்தும் அறியாமலும் - 9 வன்சொல் இனிது!

 

சுப வீரபாண்டியன்

"ஆத்திசூடி, கொன்றை வேந்தன் உள்ளிட்ட ஏழு நூல்களைக் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கச் சொல்கின்றீர்களே, ‘ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று', ‘திருமாலுக்கு அடிமை செய்' ஆகிய வரிகள் எல்லாம் உங்களுக்கு உடன்பாடுதானா?" என்று நண்பர் ஒருவர் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார். அவ்வளவு தூரம் நூல்களுக்குள் செல்ல வேண்டாம். நூல்களின் பெயர்களே இந்துக் கடவுளர்களின் பெயர்களைத்தாம் குறிக்கின்றன. ‘கொன்றை வேந்தன்' என்பதே, கொன்றைப் பூ மாலையை அணிந்துள்ள சிவ பெருமானைத்தான் குறிக்கும் என்கின்றன புராணங்கள். ‘ஆத்திசூடி' என்றால் என்ன? ஆத்திப் பூ மாலையை அணிந்திருப்பவன், அதாவது விநாயகன் என்று பொருள். அதனால்தான், அந்நூலின் கடவுள் வாழ்த்து, "ஆத்திசூடி அமர்ந்த தேவனை, ஏத்தி, ஏத்தித் தொழுவோம் யாமே" என்கிறது.

உலகநீதியைத் தொடங்குகையில், "கரிமுகன் (பிள்ளையார்) காப்பு" என்கிறார் உலகநாதர். "பிரணவப் பொருளாம் பெருந்தகை ஐங்கரன்" சரணம் என்பது, வெற்றிவேற்கையில், அதிவீரராம பாண்டியரின் நிலை. ‘நன்னெறி' கூறும், சிவப்பிரகாச அடிகளோ, "மின்னெறி சடாமுடி விநாயகன் அடி" தொழுதுதான் தொடங்குகிறார். கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பெற்றுள்ள இளந்தமிழ் நூல்கள் ஏழுமே கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்களால் எழுதப்பட்டவைதான். கடவுள் வாழ்த்து, கடவுள் வழிபாடு ஆகியன எல்லாவற்றிலும் உள்ளன. ஆனாலும் இந்நூல்கள் நம் பிள்ளைகளுக்குத் தமிழையும், வாழ்க்கையையும் கற்றுத் தருகின்றன என்பது உண்மை. இவை கடவுள் மறுப்பையோ, பகுத்தறிவையோ கற்றுத் தருவதாக நான் எங்கும் கூறவில்லை. அத்தகைய நூல்களைத் தமிழில் தேடுதல் அரிது. தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியம், திருக்குறள், ஐம்பெரு, ஐஞ்சிறு காப்பியங்கள் அனைத்திலும் கடவுள் பற்றிய குறிப்புகள், கடவுள் வாழ்த்துகள் இருக்கவே செய்கின்றன. அப்படியானால், கடவுள் நம்பிக்கையோடு ஒன்றிக் கிடந்த மரபுதான் தமிழர் மரபா என்று கேட்கலாம். அப்படியில்லை, இருக்கவும் முடியாது. கடவுள் நம்பிக்கை என்று தோன்றியதோ, அன்றே கடவுள் மறுப்பும் தோன்றியிருக்கும். வேண்டுமானால், ஏற்போரின் எண்ணிக்கை கூடுதலாகவும், மறுப்போரின் எண்ணிக்கை குறைவாகவும் இருந்திருக்கலாம். இன்றும் அவ்வாறுதான் உள்ளது. ஆற்றோடு போவது எளிது, எதிர்நீச்சல் போடுவது கடினம். எனவே, எல்லோரைப் போலவும், கடவுள் நம்பிக்கையோடு வாழ்தலே, அன்றும், இன்றும், பெரும்பான்மைப் போக்கு!

ஆனால் கடவுள் மறுப்பாளர்கள், தங்களின் கருத்துகளையும், வாதங்களையும் பதிவு செய்யாமல் இருந்திருக்க முடியாது. அவை கால ஓட்டத்தில் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன என்றே எண்ண வேண்டியுள்ளது. அதற்கும் தக்க சான்றுகள் உள்ளன. வேத, உபநிடத காலங்களிலேயே கருத்து முதல் வாத, பொருள் முதல் வாத மோதல்கள் இருந்துள்ளன. தேவ, அசுர யுத்தம் என்பதே அதன் குறியீடுதான். நம்பிக்கை உள்ளவர்களால் எழுதப்பட்டவை அவை என்பதால், நம்பிக்கை இல்லாதவர்களை அவர்கள் அசுரர்கள் என்று குறித்துள்ளனர். சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தில் (Viii - 7 -15) கூறப்பட்டுள்ள இந்திரன், விரோசணன் மோதல் எல்லாம் இது பற்றியதே! சார்வாகம், லோகாயுதம் முதலான அவைதீக மதங்களை மறுப்பதற்குப் பகவத் கீதை பல பாடல்களைச் செலவிட்டுள்ளது. கடவுள் மறுப்பாளர்களே அன்று இல்லாதிருந் திருந்தால், அவர்களை மறுக்க வேண்டிய தேவை எழுந்திருக்காது. "கற்றதனால் ஆயபயன் என்கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழாஅர் எனின்" என்கிறார் வள்ளுவர். வாலறிவன் தாளைத் தொழாதவர்களும் அன்றைக்கு இருந்துள்ள காரணத்தினால்தானே, அந்நிலையை வள்ளுவர் மறுக்க நேர்ந்துள்ளது.

பிற்காலத்தில், ஆழ்வார் பாசுரங்களுக்கு, மிக விரிவான விளக்கங்களை ‘ஈட்டுரை' என்னும் பெயரில் எழுதியுள்ள, இரு மொழிப் புலமையாளர் பெரியவாச்சான் பிள்ளை, தன் உரையில், சுபக்கம், பரபக்கம் என இரு பகுதிகளை அமைத்துள்ளார். உடன்பாடான பகுதிகளை விளக்குவதற்குச் சுபக்கம் என்றும், மாறுபாடான பகுதிகளை விளக்குவதற்கு பரபக்கம் என்றும் பெயர். கடவுள் மறுப்பே அவருக்கு மாறுபாடான பகுதியாக இருந்துள்ளது. அதனை அவர் மறுத்துள்ளார். அப்படியானால் அந்த மாறுபாடான கருத்துகளைக் கொண்ட அந் நூல்கள் இப்போது எங்கே போயின? ஏன் அவற்றுள் ஒன்று கூட இன்று கிடைக்கவில்லை? காலகாலமாக ஏற்பும், மறுப்பும் இருந்திருக்கும் வேளையில், ஒரு பக்கச் சார்புடைய நூல்கள் மட்டுமே இன்று கிடைக்கின்றனவே, ஏன்? இடைக்காலத்தில் அனல்வாதம், புனல் வாதம் ஆகியனவற்றில் பல நூல்கள் அழிக்கப்பட்டு விட்டன என்னும் குறிப்புக் கிடைக்கின்றது. இவ்வாறு நெருப்பிலும், நீரிலும் அழிக்கப்பட்டவை, மாறுபட்ட கருத்துடைய நூல்களாகத்தானே இருக்க முடியும்? அவை பற்றிய ஆய்வுகள் நமக்குத் தேவைப்படுகின்றன என்றாலும், இக்கட்டுரையின் மைய நோக்கத்திலிருந்து அது விலகிப் போவதால், அதனுள் புக இங்கு இடமில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

ஆதலால், நூற்றுக்கு நூறு நமக்கு உடன்பாடுடைய நூல்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசுவது என்றில்லாமல், மாறுபாடான கருத்துடைய நூல்களிலும் நல்ல செய்திகள் சொல்லப்பட்டிருப்பின் அதனை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்குடன்தான், இளந்தமிழ் நூல்கள் ஏழினை இங்கு முன்வைத்தேன். கற்றுக்கொள்ளவும், பிறர்க்குக் கற்றுக் கொடுக்கவும் ஏழு நூல்களிலும் ஏராளமான செய்திகள் உள்ளன. அறம் உரைக்கும், நீதி சொல்லும் நூல்கள் இவை என்ற கருத்து, இவற்றைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகவே ஆகும். தனி மனிதர்களைச் சமூக மனிதர்களாக ஆக்குவதே இந்நூல்களின் அடிப்படை என்று கொள்ளலாம்.

நாம் தனி மனிதர்கள்தாம். ஆனால் நம்மால் தனி மனிதர்களாக மட்டுமே வாழ்ந்து விட முடியாது. அடுத்தவர்களின் உதவிகளைப் பெறாமலும், அடுத்தவர்க்கு உதவாமலும் ஒரு நாளும் உலகில் நாம் வாழ முடியாது. நாம் தனித்தனித் தீவுகள் இல்லை. ஒரு சமூகத்தில் வாழும், அச் சமூகத்தைச் சார்ந்து வாழும், அதனை மேம்படுத்தி அல்லது சீரழித்து வாழும் சமூக மனிதர்கள். "மனிதன் தானாகப் பிறப்பதுமில்லை, தனக்காக மட்டுமே வாழ்வதுமில்லை" என்பார் தந்தை பெரியார். இந்த உணர்வைத்தான் ஏழு நூல்களும் சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே நம் நெஞ்சில் பதிக்கின்றன. சிலவற்றையேனும் நம் சிந்தையில் ஏற்போம்! "இயல்வது கரவேல்" என்கிறது ஆத்திசூடி. இரண்டே சொற்கள்தாம். எனினும், வாழ்க்கை முழுவதும் வழித் துணையாக வரக்கூடிய சொற்கள். உலகெங்கும் உள்ள வறுமையை நம்மால் ஒழித்துவிட முடியுமா, அறியாமையை அகற்றிவிட முடியுமா என்று கேட்டால், முடியாது என்பதுதான் விடை. நம்முடைய வறுமையை, அறியாமையைக் கூட நம்மால் முழுமையாக ஒழித்துவிட முடியாது. ஆதலால் அது குறித்து அக்கறை கொள்ளாமல் இருந்துவிடலாமா என்னும் வினாவிற்கு, இவ் வரி விடை தருகின்றது.

நாம் எண்ணும் அளவிற்கு எல்லாவற்றையும் செய்துவிட முடியாது என்பதால், இயலக்கூடிய சிலவற்றையும் செய்திடாமல் இருந்துவிடக் கூடாது என்பதையே ‘இயல்வது கரவேல்' என்கிறார் ஔவை. (கரத்தல் & மறைத்தல்). வாழ்க்கை முழுவதும் நம்மால் என்ன இயலுமோ அதனை மறைக்காமல் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஐந்தாறு பேர்களின் அறியாமையைப் போக்க முடியும் என்றால், பத்துப் பேர்களின் பசியைப் போக்க முடியும் என்றால், அவற்றையேனும் செய் என்பதுதான் ஆத்திசூடி காட்டும் அறம். "அறிஞர்க்கு அழகு கற்றுணர்ந்து அடங்கல்" என்பது வெற்றிவேற்கை. இந்நூலைத் தந்துள்ள அதிவீரராம பாண்டியர், 11 & 12ஆம் நூற்றாண்டில், தென்காசிப் பகுதியில், பாண்டிய மரபில் மன்னராக இருந்தவர். ஆட்சியதிகாரத்தில் இருந்த மன்னர், அடக்கம் பற்றிப் பேசும் அறவுரை இது!

அறிஞர்களுக்கும், புலவர்களுக்கும் ‘செருக்கு' எனும் குணம் இருக்கும் என்பர். செருக்கு என்பது அறிவினால் வரப்பெற்ற ஒரு விதமான பெருமிதம் என்று கொள்ளலாம். அதனை ஆணவம் என்று கருதித் தள்ளாமல், ‘செருக்கு' என எண்ணிக் கொளல் வேண்டும் என்பதே பொதுவான மரபு. வள்ளுவர்தான் அந்தச் செருக்கையும் கைவிடுமாறு கருத்துரை சொன்னவர். "பெருமை பெருமிதம் இன்மை" என்பார் அவர். அதனையே அதிவீரராம பாண்டியர், கற்றுணர்ந்த பின் அடங்குதலே அறிஞர்க்கு அழகு என்கிறார். இந்தக் கருத்தை இன்னும் எளிமையாக, "விளைந்த பயிர் வளைந்தே இருக்கும்" என்று சொல்வார் கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம். "குற்றம் ஒன்று பாராட்டித் திரிய வேண்டா" என்று சொல்லிக் கொடுக்கிறது உலகநீதி. குணம் நாடியபின், குற்றமும் நாடுவதில் பிழையில்லை. ஆனால் பிறரிடம் குற்றங்களையே தேடுவதும், அக்குற்றங்களை அடுத்தவரிடம் சொல்லித் தன்னைக் குற்றமற்றவன் போல் காட்டிக் கொள்வதும், வாழ்க்கை நெறி ஆகாது. அப்படிப்பட்டவர்களோடு உறவும், நட்பும் நிலைப்பதில்லை. அதனால்தான், ‘குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை' என்கிறது நம் பழமொழி ஒன்று.

"மாசற்ற நெஞ்சுடையார் வன்சொல் இனிது" என்று நன்னெறியில் சிவப்பிரகாச அடிகள் கூறுகின்றார். வன்சொல்லை இனியது என்று எவரேனும் கூறுவார்களா? சொல் வன்மையானதாக இருப்பினும், சொல்பவரின் நெஞ்சம் மாசற்றதாய் இருக்குமானால், அச்சொல்லை இனிய ஒன்றாகவே ஏற்றுக்கொள் என்கிறது நன்னெறி. வெளிப்படுகின்ற சொல்லைவிட, சொல்கின்றவரின் நோக்கம்தான் -எப்பொழுதும் முதன்மையானது. இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாமல்தான், பலர் தங்களுக்குக் கிடைத்த நல்லுறவுகளைக் கைவிட்டு விடுகின்றனர். நம் அப்பா, அம்மா, நம்மீது அன்பு கொண்ட ஆசிரியர்கள் நம்மைப் பல நேரங்களில் கடுமையாகக் கடிந்து கொண்டிருப்பார்கள். உற்ற நண்பர்களும் கூட, அந்த உரிமையை எடுத்துக் கொள்வதுண்டு. அவையெல்லாம் வன்சொற்கள் போலத் தோன்றினும், இன்சொற்கள் அல்லவா? இவை போன்ற புரிதல்களை நம் வாழ்க்கை முழுவதும் ஏந்தி வருகின்றன இந் நூல்கள்!

(மீண்டும் சந்திப்போம்) tamil.oneindia.com 14 06 2014

Published in Tamil
12 07 2017

நமது நாட்டில் தோல்வியடைந்த அரசியலமைப்புகள்

இலங்கையில் மீண்டும் இனவாதம் தலைதூக்க விடமாட்டோம். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. மதவாதமும் அவ்வாறே என்றெல்லாம் பொறுப்புள்ள பலதரப்பால் கூறப்பட்டு வருகின்றது. கடந்த முப்பதாண்டுகால உள்நாட்டுப் பிரச்சினை, அதாவது இனப் பிரச்சினைக்கு சகல தரப்பினரும் தமிழர்களை, தமிழ் அரசியல் தலைவர்களை நோக்கி குற்றம் சாட்டுவதிலும் பின்னிற்பதில்லை.

அதுவொரு புறமிருக்க, நாட்டின் அரசியலமைப்பு மிக உயர்ந்த போற்றுதலுக்குரிய ஆவணம். அதைப் போற்றிப் பாதுகாத்து அதில் கூறப்பட்டுள்ள விதிமுறைகள் பிசகாது நாடு ஆளப்பட வேண்டும். அதன்படியே அரசியல், நிர்வாக அமைப்புகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அரசியல் பிரதிநிதிகளும் அதேபோல் அரச நிர்வாகத்தை இயக்கிச் செல்லும் சகல அரசாங்க அதிகாரிகளும் செயற்பட வேண்டுமென்றும் கூறப்படுகின்றது, எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
அதாவது தீர்க்கமாக ஆராய்ந்து நாட்டின் நலனுக்காகவும் நாட்டு மக்களின் கௌரவத்தைக் காக்கக் கூடியதாகவும் நாட்டின் அரசியலமைப்பு வரையப்பட்டுள்ளது. அதைப் போற்றிப் பாதுகாக்கவும் அதன்வழி செயற்படவும் உறுதியளிக்கின்றோம், சத்தியம் செய்கின்றோம் என்று சகல நாட்டை நிர்வகிக்கும் அரசியல் மற்றும் அரச பணிகளில் ஈடுபட்டோர் வெளிப்படுத்தி உறுதியுரைத்தே தம் பணியில் இணைகின்றனர். இது நமது நாட்டில் உள்ள நடைமுறை.

இன்று அரசியலமைப்பொன்றை புதிதாக உருவாக்குவது அல்லது திருத்தம் செய்வது அதுவுமில்லாவிட்டால் உள்ளதைத் தொடர்வது என்று பல கூற்றுகள் வெளிப்படுகின்றன. இதுவரை இலங்கை மூன்று அரசியலமைப்புகளைக் கண்டுள்ளது. புதிதாக நான்காவது அரசியலமைப்பு பற்றி பேசப்படுகின்றது. புதிய அரசியலமைப்பு ஒன்றின் தேவை ஏன் ஏற்பட்டுள்ளது ? இதுவரை நடைமுறையில் இருந்த மற்றும் இருக்கும் அரசியலமைப்புகள் நாட்டுக்கும் நாட்டு மக்களுக்கும் நன்மைகளாற்றும் நோக்கில் தோல்வியடைந்து விட்டனவா ? அவை நாட்டுக்குப் பொருத்தமற்றவையா ? நாட்டு மக்களை ஒன்றிணைத்து வழிநடத்தும் செயற்பாட்டில் தோல்வி கண்டுவிட்டனவா என்று ஆராய வேண்டும் தற்போதுள்ள அரசியலமைப்பை மாற்றி அல்லது கைவிட்டு புதிய அரசியலமைப்பொன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும். அதன் மூலம் நாட்டில் இனப் பிரச்சினை தீரும். தமிழ் மக்களின் உரிமைகளுக்கு உத்தரவாதம் கிட்டும் என்று தமிழர் தரப்பு நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றது. தமிழருக்கு கூடிய உரிமைகள், அதிகாரம் கொடுக்க வழி செய்யக் கூடாதென்று ஒரு தரப்பு கூறுகின்றது. இவையெல்லாம் காலத்தை வீணடித்து மக்களைத் திசை திருப்பும் வெட்டிப் பேச்சுகள் என்றால் அதுவே சரியாயமையும்.

அரசியல் அமைப்பில் எது இடம்பெற வேண்டும், எப்படியானவை இடம்பெற வேண்டுமென்று தமிழர் தரப்பு மூளையைக் கசக்கிப் பிழிந்து மனநிலை பாதிக்கப்படுமளவிற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. இதுவே இன்றைய உண்மை நிலை, மறுக்க முடியாத யதார்த்த நிலை. நாட்டின் அரசியலமைப்புகள் முறையாக தவறின்றி இந் நாட்டில் நடைபெற்றிருந்தால், நடைமுறையில் பேணப்பட்டிருந்தால் இலங்கை பிரித்தானியரிடமிருந்து சுதந்திரமென்ற பெயரில் சுதேசிகளின் ஆட்சிக்குட்பட்ட கடந்த எழுபது ஆண்டுகளில் நாட்டில் பூதாகரமாக வெளிப்பட்ட இனப் பிரச்சினை ஏற்பட்டிருக்காது என்பதை எவரும் புரிந்து கொண்டதாயில்லை. புரிய முயற்சிப்பதாயுமில்லை. விட்ட தவறுகளைக் கண்டும் காணாததுபோல் பிரச்சினையின் மூலத்தை மறைத்து வேறுபக்கம் கைநீட்டுகின்றனர். ஆம். இலங்கையின் முதலாவது அரசியலமைப்பு பிரித்தானியரான சோல்பரி பிரபுவால் வரையப்பட்டது. அதைச் சோல்பரி அரசியலமைப்பு என்கின்றோம். அந்த சோல்பரி அரசியலமைப்பில் நாட்டில் வாழும் சிறுபான்மையோரின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காகவென்று 29ஆம் சரத்து இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன்படி பாராளுமன்றத்தில் சிறுபான்மையினரைப் பாதிக்கும் ஏதாவது

சட்ட மூலம் கொண்டுவரப்படுமானால் அதற்கு சிறுபான்மையினர் திருப்திப்படக் கூடியதாக அவர்களது ஆதரவும் பெற வேண்டுமென்று கூறப்பட்டிருந்தது. அதாவது சிறுபான்மையினரின் ஒப்புதலின்றி அவர்களைப் பாதிக்கும் எந்தவொரு சட்டமும் கொண்டுவரப்படக் கூடாது என்பது அரசியலமைப்பின் விதி. நாட்டின் அதியுயர் ஆவணமான அரசியலமைப்பு முதலாவது சுதந்திர இலங்கையின் பாராளுமன்றத்தால் கௌரவிக்கப்படவில்லை. பிரித்தானியர் இந்நாட்டிலிருந்து வெளியேறிய போது இங்கிருந்த, வாழ்ந்த அனைத்து இன மக்களும் ஒற்றுமையாக, சமத்துவமாக உரிமைகளுடன் வாழ்வார்கள். வாழவேண்டும் என்ற நோக்கில் நமது நாட்டிற்கு வழங்கிய அரசியலமைப்பு அது உருவாகிஓரிரு வருடங்களிலேயே மீறப்பட்டது. புறக்கணிக்கப்பட்டது.

இந்த நாட்டில் வாழ்ந்த இந்திய வம்சாவளித் தமிழ் மக்களுக்கும் உரித்தாக பிரித்தானியரால் வழங்கப்பட்ட குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமைகள் அன்றைய அரசியலமைப்பின் 29 ஆவது சரத்துக்குப் புறம்பாக மீறப்பட்டன. அம் மக்களது குடியுரிமை மற்றும் வாக்குரிமை என்பன பறிக்கப்பட்டு அவர்கள் நாடற்றவர்களாக, நாட்டில் ஏனைய சமூகங்களுக்குள்ள உரிமை மறுக்கப்பட்டவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர். அரசியலமைப்பு மீறப்பட்டது. அடுத்து 1956 இல் மூன்றாவது பாராளுமன்றத்தில் நாட்டின் ஒரு பாரம்பரிய, பழைமை வாய்ந்த இனமான தமிழினத்தின் மொழியுரிமையும் பறிக்கப்பட்டது. தமிழர் தரப்பினது மட்டுமல்ல நாட்டின் அன்றைய தேசியத் தலைவர்களான கலாநிதி என்.எம். பெரேரா , கலாநிதி கொல்வின் ஆர்.டீ.சில்வா, எட்மண்ட் சமரக் கொடி போன்ற சிங்களத் தலைவர்களின் எதிர்ப்பையும் கவனத்தில் கொள்ளாது நாட்டின் ஒரே நிர்வாக மொழி என்ற தனிச் சிங்களச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இதுவும் அன்று நடைமுறையிலிருந்த அரசியலமைப்பின் 29 ஆம் சரத்தை மீறுவதாகவே அமைந்தது.

1964 ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட ஸ்ரீமாவோ சாஸ்திரி உடன்படிக்கையின் படி 1965 இல் பாராளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட நாட்டற்றவர்களாக்கப்பட்ட இந்திய வம்சாவளித் தமிழ் மக்களை இந்தியாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் சட்டமும் பிரித்தானியரால் இலங்கைக் குடிமக்கள் என்று அங்கீகரிக்கப்பட்ட அவர்களுக்கு அரசியலமைப்பில் வழங்கப்பட்ட உரிமை பறிப்பு மட்டுமல்ல உலகிலேயே இதுவரை பாராளுமன்றத்தால் வரையப்பட்ட மனித ஏற்றுமதிச் சட்டமாகவுள்ளது. அதன்பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட 1972 மற்றும் 1978 ஆம் ஆண்டுகளின் அரசியலமைப்புகள் பெயரளவிலாவது சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படும் என்ற சோல்பரி அரசியலமைப்பின் 29 ஆம் சரத்து நீக்கப்பட்டு எதுவும் செய்யலாம் எப்படியும் செய்யலாம் என்ற நிலையில் ஆக்கப்பட்டன.

நாட்டு மக்கள் அனைவரதும் வாழ்வுரிமை பாதுகாக்கப்படும், மனித உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படும் என்று சகல அரசியலமைப்புகளிலும் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்டிருந்த போதும் 1956, 1958, 1977, 1979, 1981, 1983 என்று தொடர்ச்சியாக நாட்டில் நிகழ்த்தப்பட்ட இனவெறிப் பயங்கரவாத செயற்பாடுகளால் தமது உயிர்களை, உறவுகளை, வாழ்விடங்களை, சொத்துச் சுகங்கள், தொழில்கள் என்று பலவற்றை இழந்து தமிழர்கள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். தமிழர்கள் மீது காடைத்தனம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. நாட்டு மக்களிடம் பகைமை விதைக்கப்பட்டது. இது ஏன் நிகழ்ந்தது ? அரசியலமைப்பில் சிறுபான்மையினருக்கு வழங்கப்பட்ட உரிமைகளை பறிக்காது பேணி நடந்திருந்தால் இனவாதம் இந் நாட்டில் ஏற்பட்டிருக்காது. பொறுப்பற்ற அரசியல் வாதிகளின் சுயதேவைகளுக்காக குடியுரிமைச் சட்டம், மொழிச் சட்டம் என்பன நிறைவேற்றப்பட்டதன் பலாபலனாகச் சிங்களப் பெரும்பான்மை மக்கள் மத்தியிலே இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்களும் இலங்கைத் தமிழ் மக்களும் இந் நாட்டின் அந்நியர்களாக வேண்டத் தகாதவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர் என்பதே உண்மை. இந்நாட்டிற்குத் தேவையற்றவர்கள் அவர்கள் இந்நாட்டின் நலனுக்கு வளத்திற்கு பாதிப்பானவர்கள், சரியாகக் கூறுவதானால் அவர்கள் சிங்கள மக்களுக்கு அந்நியர், எதிரி, ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்று நம்ப வைக்கப்பட்டது. தற்போதும் அதில் மாற்றம் காணமுடியவில்லை.

தமிழர் உரிமையை அதாவது வாழும் உரிமையை கேட்கும் போது அதை வழங்குவதா, வேண்டாமா, எந்தளவு வழங்குவது என்று கருத்துரைக்கப்படுகின்றது. முதலில் இந் நாட்டின் அரசியல்வாதிகளும் பெரும்பான்மை மக்களும் இந் நாட்டின் உரிமையுள்ள குடிமக்கள் தமிழர்கள். அவர்களுக்கும் தம்மைப் போல் சமத்துவமாக வாழும் உரிமை உண்டென்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தம்மைப் போல் தமிழ் மக்களும் சம உரிமைகளை அனுபவித்து வாழ வழி இருக்க வேண்டும் என்று இனவுறக்குக் கைகொடுக்க வேண்டும். இந்நிலை உருவாவது நாட்டின் தேசிய சக வாழ்வுக்கு, இன நல்லுறவுக்கு இன்றியமையாதது.
இன்று நடைமுறையிலுள்ள அரசியலமைப்பு கௌரவிக்கப்படுகின்றதா என்றால் இல்லையென்பதே விடையாகும். அரசியலமைப்பில் தமிழ் மொழியும் தேசிய மற்றும் அரச கரும மொழியாக ஏற்றுகொள்ளப்பட்டுள்ளது. அரச கரும மொழிகளை நடைமுறையில் செயற்படுத்த அரசியலமைப்புக்கு மேலதிகமாக பல சுற்றுநிருபங்கள், வர்த்தமானிகள், அதிவிசேட வர்த்தமானிகள் என்று பலவும் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

1956 இல் பறிக்கப்பட்ட தமிழ் மொழியின் உரிமை அண்டை நாடான இந்தியாவின் அழுத்தத்தால் மீண்டும் கிடைத்தது. சர்வதேச நாடுகளிலும் நாட்டில் தமிழ் மொழிக்கு சம உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று பறைசாற்றப்படுகின்றது. நடைமுறையை நோக்கும் போது அது வெறும் காகிதக் கட்டுக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டதாகவேயுள்ளது. ஒய்யாரக் கொண்டையாம் தாழம் பூவாம் உள்ளே இருப்பதோ ஈரும் பேனும் என்பது போன்றதே மொழி தொடர்பிலான உண்மை நிலை. தமிழ் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பறிக்காது, அவர்களது வாழ்வுரிமையை மறுக்காது நிம்மதியாக வாழவிட்டிருந்தால் தமிழர்கள் தமிழ் மக்கள் உரிமைகேட்டு குரல் கொடுக்க, போராடவேண்டிய தேவை என்ன ? தமிழர்கள் இவ்வாறு உரிமைக் குரல் எழுப்ப வழி செய்தவை என்ன என்பதை வரலாற்றைத் திருப்பிப்பார்த்தால் தெளிவாகப் புலனாகும்.

புதிதாக அரசியலமைப்பில் பௌத்த சமயத்திற்கு முதலிடம், முன்னுரிமை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்படுகின்றது. அது ஏற்புடையது. ஆனால், பௌத்த சமயம் என்று பெயர்ப்பலகை மாட்டிப் பயனில்லை. பௌத்த தத்துவங்கள், கோட்பாடுகளுக்கு நாட்டில் முன்னுரிமை கொடுக்கப்படுமா என்பதற்குப் பதில் தேவை. இன, மத, மொழி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் மனித குல மாண்பிற்கான பௌத்தத்துவக் கோட்பாடுகள் நாட்டிலே கைக் கொள்ளப்படுவது உறுதிப்படுத்தப்படுமானால் அதுவே பொருத்தமாகும். அதை விடுத்துப் பெயரளவில் ஒரு சமயம் முக்கியத்துவம் பெறுவது பொருத்தமில்லை.புதிதாக உருவாக்கப்படும் அல்லது திருத்தப்படும் அரசியலமைப்பில் நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களைக் கவர்வதற்காக சமயத்தை முன்னிலைப்படுத்துவதும் மற்றும் தேர்தல் முறையில் மாற்றம் கொண்டுவருவதுமே முக்கியத்துவம் பெறப்போகின்றது. அதுவே காணப்படும் கள நிலையாகும். நாட்டின் உண்மை நிலையை, தேவைகளை, கௌரவத்தைப் பேணும் வழிமுறையை அறிந்து சிந்திக்க வேண்டும்.

கடந்த எழுபது ஆண்டுகளாக இந்நாட்டை ஆளும் மூன்று அரசியலமைப்புகளும் நாட்டு மக்கள் மத்தியிலே இன, மத, மொழி உரிமைகளைப் பேணி தேசிய சக வாழ்வையும், நல்லுறவையும் பேணுவதில் தோல்வி கண்டுவிட்டன என்று நோக்கும் நிலையில் நாட்டிற்குப் பொருத்தமான பிளவுபட்டு பல நாடுகளாக சுதந்திரமாகச் செயற்பட்ட இத்தீவில் ஐரோப்பியரால் குறிப்பாக பிரித்தானியர்களால் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு ஒரே நாடாக சுதேசிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட இந்நாட்டை இலங்கையைத் தொடர்ந்து பிளவற்ற, பிரிவினையற்ற, பிரச்சினையற்ற நாடாகத் திகழச் செய்ய வேண்டுமானால், சர்வதேச விசாரணைகளுக்காளாகாது இருக்க வேண்டுமானால் அதற்கான வழிகாண்பது பெரும்பான்மையினரின் பொறுப்பு. கடமையும் கூட.காலத்துக்குக் காலம் அரசியலமைப்பை தமது நோக்கத்திற்காக மாற்றுவதை விட கடந்த காலங்களில் இன விரிசல்களுக்கு வித்திட்ட செயல்களை மாற்றியமைப்பதற்கே முன்னுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். அதுவே நாகரிகமாகும்.
thinakkural.lk 11 07 17

Published in Tamil
10 07 2017

அறிந்தும் அறியாமலும் - 8 : ஒன்று தமிழ்... இன்னொன்று வாழ்க்கை!

-சுப வீரபாண்டியன்

பாடப் புத்தகங்களில் அறிவை வளர்க்க முற்பட்ட நாம், மனிதநேய உணர்வை வளர்க்க ஏன் மறந்தோம்? அயல்மண்ணின் அருமை பெருமைகளையெல்லாம் எடுத்துச் சொன்ன நாம், சொந்த மண்ணின் துயரங்களையும், பெருமைகளையும் ஏன் சொல்ல மறந்தோம்? பணம், பதவி, வெற்றி என்பவைகளை நோக்கியே நம் குழந்தைகளைத் துரத்தும் நாம் குற்றவாளிகள் இல்லையா? ஏறு, ஏறு, மேலே ஏறு என்று பிள்ளைகளை விரட்டிக் கொண்டே இருந்த நாம், அவர்கள் மேலேறிய பிறகு பெற்றோரை, உறவினர்களை மறந்துவிட்டார்களே என்று ஆதங்கப்படுவதில் என்ன நியாயம் உள்ளது? குழந்தைகளுக்காக ஏராளமாக எழுதிக் குவித்துவிட்டு, தன் 90ஆவது வயதில், அண்மையில் இறந்துபோன, புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் வாண்டுமாமா, "இந்தக் காலக் குழந்தைகள் பாவம் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. இவர்களுக்கென்று எழுத யாருமே இல்லையே. நவீன சாதனங்களின் வளர்ச்சி வரவேற்கக் கூடியதுதான். எனினும், அவைதான் வாழ்க்கை என்றால், அது என்ன வாழ்க்கை? உங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்லுங்கள். படிக்கச் சொல்லுங்கள். கதைப் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுங்கள்" என்று தன் கடைசிச் செய்தியைச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுள்ளார்.

அன்பை மேம்படுத்தவும், உறவுப் பாலங்களை வலுப்படுத்தவும் எந்தப் பள்ளிக் கூடத்தில் இன்று கதைகளும், பாட்டுகளும் சொல்லப்படுகின்றன? கேட்டால், அன்பு சோறு போடுமா, அன்பு வேலை வாங்கித் தருமா என்பன போன்ற கொச்சையான வினாக்கள் நம்மிடம் உள்ளன. முன்பெல்லாம், பள்ளிகளில் 10, 12ஆம் வகுப்புகள் வரையில் நன்னெறி வகுப்பு ((Moral Class) என ஒன்று இருந்தது. வகுப்புக்கும், மருந்துக்கும் கூட நீதி தேவையில்லை என்று விட்டுவிட்டோமே? அந்த வகுப்புகளில் சின்னஞ்சிறு கதைகளும், நெஞ்சைத் தொடும் பாடல்களும் சொல்லிக் கொடுக்கப்படும். அவற்றைக் கேட்டு, அத்தனை பேரும் ‘மகாத்மாக்கள்' ஆகிவிட்டனர் என்று சொல்ல வரவில்லை. அவற்றைக் கேட்ட நூறு பேரில் ஒருவருக்கேனும அந்தக் கருத்துகள் மூளையில் படிந்திருக்காதா? அந்த நூற்றில் ஒருவனால் சமூகத்தில் மாற்றங்கள் ஏற்படாதா? இப்போதும் கூட எல்லாம் கைவிட்டுப் போய்விடவில்லை. இந்தத் தலைமுறைக் குழந்தைகளையாவது ‘அறம்' நோக்கித் திருப்புவோம். வீடுகளிலும், தொடக்கப் பள்ளிகளிலும் தமிழ்ப் பாடல்களும், கதைகளும் ஒலிக்கட்டும்.

‘Ringa ringa Roses' ‘ Rain rain go away' போன்ற நம் மண்ணுக்கும், மரபுக்கும் பொருந்தாத பிறமொழிப் பாடல்களையெல்லாம் உடனடியாக நாட்டை விட்டு விரட்டிவிட வேண்டும் என்பது நடைமுறையில் நடக்கக் கூடியதன்று. அவற்றோடு சேர்ந்தாவது ஆத்திச் சூடியும், கொன்றைவேந்தனும் ஒலிக்கக் கூடாதா என்று ஏங்கும் அவல நிலையில்தான் நாம் உள்ளோம். திருக்குறள், சங்க இலக்கியம் போன்ற நூல்களை எல்லாம் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்பு, தமிழ்நாட்டில் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட ஏழு நீதி நூல்களை மீண்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டுவர வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு நாம் வந்துவிட்டோம். அந்த ஏழு நூல்களில் ஆத்திசூடி, கொன்றை வேந்தன், மூதுரை, நல்வழி ஆகிய நான்கு நூல்களை ஔவையார் எழுதியுள்ளார். உலகநாதர் எழுதியுள்ள ‘உலகநீதி', அதிவீரராம பாண்டியரின் ‘வெற்றி வேற்கை', சிவப்பிரகாச அடிகளாரின் ‘நன்னெறி' ஆகிய மூன்று நூல்களையும் சேர்த்து மொத்தம் ஏழு நூல்கள். ‘இளந்தமிழ் நூல்கள் ஏழு' என்பார் பேராசிரியர் வ.சுப. மாணிக்கனார்.

இவ்வேழு நூல்களும், நம் பிள்ளைகளுக்கு இரண்டினைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றன. ஒன்று, தமிழ். இன்னொன்று, வாழ்க்கை! தமிழறியாத் தமிழர்கள் தென் ஆப்பிரிக்காவிலும், மொரிஷியஸ் போன்ற தீவுகளிலும் உண்டென்று கவலைப்பட்ட காலம் போய், இன்று அத்தகைய தமிழர்களை நாம் தமிழ்நாட்டிலேயே பார்க்க முடிகிறது. தமிழை ஏன் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், தமிழிலேயே ஏன் பேச வேண்டும், தமிழில் ஏன் பெயர் சூட்ட வேண்டும் என்றெல்லாம் நம் பிள்ளைகள் நம்மிடம் கேட்கின்றனர். தமிழ் என்பது நம் அடையாளம். நமக்கு ஆயிரம் அடையாளங்கள் இருந்தாலும், மொழியே நம் முதல் அடையாளம். 50 ஆண்டுகள் அந்நிய மண்ணில் வாழ்ந்தாலும், அந்த நாடும், மக்களும் நம்மை அந்நியனாகத்தான் பார்ப்பார்கள். ஆங்கிலேயர்களுக்கு இணையாய் ஆங்கிலம் பேசினாலும், சீனர்களுக்கு இணையாய்ச் சீனம் பேசினாலும், நாம் ஆங்கிலேயர்களாகவோ, சீனர்களாகவோ ஆகிவிட முடியாது. அவர்களும் நம்மை அப்படி ஏற்றுக்கொண்டுவிட மாட்டார்கள். தமிழர் என்பதே நம் அடையாளம்!

இன்று நூற்றுக்குத் தொண்ணூறு பேர் தமிழில் கையொப்பம் இடுவதில்லை, பிள்ளைகளுக்குத் தமிழில் பெயர் சூட்டுவதில்லை. நவீனத்தை நோக்கி நகர வேண்டாமா, பழைமையிலேயே ஊறிக்கிடப்பதா என்று இளைஞர்கள் கேட்கின்றனர். சமற்கிருதப் பெயர்கள் ஒன்றும் புதுமையானவை அல்ல. அந்த மொழியும், தமிழைப் போலப் பழைமையானதுதான். அந்த மொழி யாருக்குத் தாய்மொழியோ, அவர்கள் அம்மொழியில் பெயர்சூட்டிக் கொள்ளட்டும். தமிழர்களே தமிழில் கையொப்பம் இடவில்லை என்றால், வேறு யார் தமிழில் கையொப்பம் இடுவார்கள்? தமிழர்களே தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தமிழில் பெயர் சூட்டவில்லையென்றால், ஜப்பானியர்களா தமிழ்ப் பெயர் சூட்டுவார்கள்? நம் மொழியை நாம் மறப்பது, நம் முகத்தை நாமே சிதைத்துக் கொள்வது போலத்தான்! இதற்கெல்லாம், ‘மொழி வெறி' என்றும், ‘குறுகிய மனப்பான்மை' என்றும், ‘பழைமை வாதம்' என்றும் இலவசப் பட்டம் வழங்கும் இளைஞர்களின் ஒரு பகுதியினரை நோக்கி நாம் உரத்துச் சொல்ல வேண்டிய சில செய்திகள் உள்ளன.

தன் தாயை நேசிப்பது ‘தாய்வெறி' அன்று. தன் தாயிடம் அன்பு காட்டுவதால், பிற தாய்களையெல்லாம் வெறுக்கிறோம் என்றும் பொருள் இல்லை. இது தாய்க்கும் பொருந்தும், தாய்மொழிக்கும் பொருந்தும். நாம் எந்த மொழியையும் வெறுக்கவில்லை. மொழியில் உயர்வு, தாழ்வை நாம் கற்பிக்கவில்லை. அவரவர் தாய்மொழி, அவரவர்க்கு உயர்வான ஒன்றே! ஆதலால், தாய் மொழி பேணுதல் அனைவர்க்கும் அழகு. பிறமொழிகளைக் கற்றுக் கொள்வதில் எந்தப் பிழையும் இல்லை. பிறமொழி கற்றல் இன்றைய தேவையும் கூட. நம் தேவைக்கும், திறமைக்கும் ஏற்ப, எத்தனை மொழிகளை வேண்டுமானாலும் கற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், தாய்மொழிக்கு மாற்றாக இல்லை என்பதில் மட்டும் உறுதி வேண்டும். தாய்மொழி அடித்தளம். பிறமொழிகள் அனைத்தும் மேற்கட்டுமானங்கள். அடித்தளம் சரியில்லாத கட்டிடம் ஆடிப்போகும். தாய்மொழி கண். பிறமொழிகள் அனைத்தும் கண்ணாடிகள். கண் உள்ளவர்க்கு மட்டுமே கண்ணாடிகள் பயன்படும். பிற மொழிகளின் மீது நமக்கு வெறுப்போ, பகையோ இல்லை. எத்தனை மொழிகளை வேண்டுமானாலும் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். தாய்மொழியின் மீது பற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்பதே நம் வேண்டுகோள். சமற்கிருதத்தையும், இந்தியையும் பகைக்கவில்லையா, இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமே நடத்தவில்லையா என்று நீங்கள் கேட்கக் கூடும். உண்மைதான், அவை எந்த ஒரு மொழியையும் எதிர்த்து நடத்தப்பட்ட போராட்டங்கள் இல்லை. நம் மொழியின் மீது அம்மொழிகள் ஆதிக்கம் செலுத்த முயன்றபோது, அதனை எதிர்கொண்ட எழுச்சிப் போராட்டங்கள் அவை. இன்றைய தினம் நாம் ஆங்கில அடிமைகளாகவும் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்நிலையும் எதிர்க்கப்பட வேண்டியதே!

சில வாரங்களுக்கு முன் இத் தொடரில், ‘தூரதர்ஷன்' என்னும் சமற்கிருதப் பெயருடன்  1976இல் தமிழ்நாட்டிற்குத் தொலைக்காட்சி வந்தது என நான் எழுதியிருந்தேன். சமற்கிருதப் பெயரை மட்டும் குறிக்கின்றீர்களே, ‘சன் டி.வி' என்னும் ஆங்கிலப் பெயர் உங்களை உறுத்தவில்லையா என்று ஒரு நண்பர் கேட்டுள்ளார். நியாயமான கேள்விதான். நான் அந்தப் பெயரையும் சேர்த்துத்தான் குறித்திருக்க வேண்டும். அது என் பிழையே. தாய்மொழியைத் தவிர்த்துவிட்டுச் சூட்டப்படும் பிறமொழிப் பெயர்கள் அனைத்தும் நம் எதிர்ப்புக்கும், கண்டனத்திற்கும் உரியவையே. என்றாலும் சமற்கிருதம், ஆங்கிலம் என்னும் இரு மொழிகளையும் ஒரே தட்டில் வைத்து என்னால் பார்க்க இயலவில்லை. இரண்டிற்குமிடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. இம் மொழிச்சிக்கல் குறித்தும், நம் நாட்டின் மொழி சார்ந்த அரசியல் குறித்தும் விரிவாகவே இத்தொடரின் பின் பகுதியில் நான் எழுதவிருக்கிறேன். இப்போது, ஆத்திசூடி முதலான ஏழு நீதி நூல்கள், தமிழையும், வாழ்க்கையையும் ஒருசேர நம் பிள்ளைகளுக்கு எப்படிக் கற்றுத் தருகின்றன என்று பார்க்கலாம். 

அறம் செய விரும்பு, ஆறுவது சினம் என்று தொடங்கும் ஆத்திசூடி, அகர வரிசையில் அமைந்திருப்பதை நாம் அறிவோம். பாட்டு நயத்தோடு சேர்த்து, இளம் பிஞ்சுகளுக்கு, அ, ஆ, இ... என்னும் அகரவரிசையையும் சொல்லித்தரும் பாங்கு இது. ஆத்திசூடியில் உள்ள அனைத்து அறிவுரைகளும் இரண்டிரண்டு சொற்களால் ஆனவை. குழந்தைகள் முதலில் ஒலிகளைக் கற்றுக் கொள்கின்றன. பிறகு ஒற்றைச் சொற்களை (Mono sylable)ப் பேசக் கற்கின்றன. ஆத்திசூடி அவர்களுக்கு இரட்டைச் சொற்களை (Bi sylables)க் கற்றுக் கொடுக்கிறது. ஆத்திசூடி, திருக்குறளை விடச் சுருக்கமானது. இரண்டே சொற்களில் வாழ்க்கை நெறிகளைச் சுருக்கி வைத்துள்ளது-. அடுத்து, கொன்றை வேந்தனுக்குப் போனால், அங்கு நான்கு நான்கு சொற்களில் செய்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன. அன்னையும் பிதாவும் முன்னெறி தெய்வம் ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று...... இப்படி அங்கும் அகர வரிசையில் கருத்துகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. வெற்றி வேற்கை, அகர வரிசையில் அமைக்கப்படாத, நான்கு சொற்களைக் கொண்டுள்ள ஒரு வரிச் செய்திகள். மூதுரை, நல்வழி, நன்னெறி ஆகியன வெண்பாக்களிலும், உலகநீதி எண்சீர் விருத்தத்திலும் அமைந்துள்ளன. படிப்படியாகத் தமிழின் எழுத்து, சொல், யாப்பு, அணிகளைச் சொல்லிக் கொடுக்கின்றன இவ்வேழு நூல்களும்!

(  மீண்டும் சந்திப்போம்) 19 06 2014

Published in Tamil
04 07 2017

குழப்பங்களுக்கு காரணம் யார்?

-ஹரிகரன்

கடந்த பெப்­ர­வரி மாதம் கொழும்பு வந்திருந்த இந்திய வெளிவிவகாரச் செயலர் எஸ்.ஜெய்சங்கர், கூட்டமைப்புத் தலைவர்களைச் சந்தித்த போது, கூறிய விடயம், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தலைவர்கள் ஒற்றுமையுடன் செயற்பட வேண்டும்.முத­ல­மைச்சர் விவ­கா­ரத்தில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்­புக்குள் ஏற்­படக் கூடிய பிள­வுகள், இரா.சம்­பந்­தனின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பத­விக்கும் கூட ஆபத்தை ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்கும்.அத்­த­கை­ய­தொரு நிலையில் மஹிந்த ராஜபக் ஷ எதிர்க்­கட்சித் தலை­வ­ராக மாறும் நிலையும் ஏற்­ப­டலாம். அது, கொழும்பின் தற்­போ­தைய அர­சாங்­கத்­துக்கும், அதனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் நாடு­க­ளுக்கும் பேரி­டி­யாக அமையும்

வடக்கு மாகா­ண­ச­பையில் அண்­மையில் குழப்­பங்கள் ஏற்­பட்ட போது, அதனைத் தீர்த்து வைப்­பதில் இந்­தியா, அமெ­ரிக்கா, மற்றும் மேற்கு­லக தூது­வர்­களும் ஆர்வம் காட்­டி­ய­தாக தக­வல்கள் வெளி­யா­கின.இந்த விவ­கா­ரத்தில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்பின் தலைவர் இரா.சம்­பந்தன் தலை­யிட வேண்டும் என்று அவர்கள் வலியுறுத்தியதாகவும் கூறப்­ப­டு­கி­றது.அதற்குக் காரணம், இந்தக் குழப்­பங்கள் இலங்­கையின் தேசிய அர­சி­ய­லிலும் பிராந்­திய அர­சி­ய­லிலும் பாதிப்­பு­களை ஏற்­ப­டுத்தக் கூடும் என்ற அச்சம் அவர்­க­ளிடம் காணப்­பட்­டது.மேற்­கு­லக மற்றும் இந்­திய ஆசீர்­வா­தத்­துடன் கொழும்பில் நிகழ்த்­தப்­பட்ட ஆட்சி மாற்­றத்தின் அனு­கூ­லங்­களை இந்தக் குழப்பம், கெடுத்து விடக் கூடும் என்றும் அவர்கள் கரு­தினர்.அதனால் தான், இரா.சம்­பந்தன் தலை­யிட்டு இந்தக் குழப்­பங்­களை தீர்க்க வேண்டும் என்று அவர்­களால் வலி­யு­றுத்­தப்­பட்­ட­தா­கவும், நம்பப்­ப­டு­கி­றது.இந்த நிலையில், வடக்கு மாகா­ண­ச­பையில் அண்­மையில் ஏற்­பட்ட அர­சியல் குழப்­பங்­க­ளுக்கு இந்­தி­யாவே பின்­னணிக் காரணம் என்று சிலர் குற்­றம்­சாட்­டி­யி­ருந்­தனர் என்­பது கவ­னிக்­கத்­தக்­கது.

தொலைக்­காட்சி விவாத நிகழ்ச்சி ஒன்றில் பங்­கேற்­றி­ருந்த அர­ச­றி­வியல் துறை விரி­வு­ரை­யாளர் ஒருவர், இந்­தி­யாவின் தேவைக்கேற்பவே, முத­ல­மைச்சர் விக்­னேஸ்­வ­ரனை வெளி­யேற்­று­வ­தற்கு தமிழரசுக் கட்­சி­யினர் முயற்­சிப்­ப­தாக குறிப்­பிட்­டி­ருந்தார்.இது­போன்ற குற்­றச்­சாட்டு பல­ராலும் கூறப்­ப­டு­கி­றது. இந்­தியா மீது மாத்­தி­ர­மன்றி, வெளி­நா­டுகள் என்று பொது­வா­கவும் சிலரால் குற்றச்சாட்­டுகள் கூறப்­ப­டு­கின்­றன.

நீண்­ட­கா­ல­மா­கவே இலங்கை விவ­கா­ரத்தில் இந்­தி­யாவின் தலை­யீ­டுகள் இருந்து வந்­தி­ருக்­கின்­றன. பிராந்­திய வல்­ல­ர­சான இந்­தியா எப்போ­துமே இலங்­கையை தமது கைப்­பொம்­மை­யாகப் பயன்­ப­டுத்திக் கொள்­ளவே முயற்­சித்து வந்­துள்­ளது.எனவே வடக்கு மாகாண முத­ல­மைச்­சரை பத­வியில் இருந்து அகற்றும் விவ­கா­ரத்தில் இந்­தியா தொடர்­பு­பட்­டி­ருக்­காது என்று யாராலும் உறு­தி­யாகக் கூற முடி­யாது. அதற்­கான வாய்ப்­பு­களை நிரா­க­ரிக்­கவும் முடி­யாது.அதே­வேளை, இந்­தியா அல்­லது வெளி­நா­டுகள் என்று கூறப்­படும் மேற்­கு­லகம் மீது இத்­த­கைய குற்­றச்­சாட்­டு­களை முன்­வைப்­ப­தற்கு முன்னர், அதற்குப் போதிய சான்­று­க­ளையும் முன்­வைப்­பது அவ­சியம். எழுந்­த­மா­ன­மாக குற்­றச்­சாட்­டு­களை முன்­வைப்­பது அபத்தமானது. அதை­விட ஆபத்­தா­னதும் கூட.ஏனென்றால் வடக்கு மாகா­ண­ச­பையின் உரு­வாக்கம் மற்றும் அதன் செயற்­பா­டு­களில் இந்­தி­யாவும் ஏனைய மேற்­கு­லக நாடு­களும் கணிச­மான பங்­க­ளிப்பை செய்து வந்­தி­ருக்­கின்­றன என்­பதை யாராலும் மறுக்க முடி­யாது.

1987ஆம் ஆண்டு கையெ­ழுத்­தி­டப்­பட்ட இந்­திய- இலங்கை அமைதி உடன்­பாட்டின் மூலம் தான் இலங்­கைக்கு மாகா­ண­சபை முறை அறிமு­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­டது.2013ஆம் ஆண்டு வடக்கு மாகா­ண­ச­பைக்குத் தேர்தல் நடத்­தப்­பட்­டதும் கூட இந்­தி­யாவின் நெருக்­கு­தலின் பேரில் தான் என்­பதை மறந்து விட முடி­யாது.அதற்குப் பின்னர், மாகா­ண­ச­பைக்­கான உட்­கட்­ட­மைப்பு வச­தி­களை ஏற்­ப­டுத்திக் கொடுத்து, வடக்கு மாகா­ண­ச­பையைச் செயற்படவைப்பதில் இந்­தியா கணி­ச­மான பங்கை ஆற்­றி­யி­ருந்­தது.அவ்­வா­றான இந்­தி­யா­வுக்கு வடக்கு மாகா­ண­சபை விவ­கா­ரத்தில் ஒரு­போதும் ஈடு­பாடு இருந்­தி­ருக்­காது என்று யாரும் இல­கு­வாக நம்பிவிடப் போவ­தில்லை.இருந்­தாலும் வடக்கு மாகா­ண­ச­பையின் செயற்­பா­டு­களில் இந்­தியா தலை­யீடு செய்­வ­தற்கு சாத்­தி­யங்கள் உள்­ளதா- அதற்­கான காரணங்கள் என்­ன­வாக இருக்கும் என்­பது ஆரா­யப்­பட வேண்­டிய விட­யங்­க­ளாகும்.இந்­தி­யாவின் கடந்த கால சில செயற்­பா­டு­களால், எப்­போ­துமே வடக்கில் உள்ள தமிழ் மக்­களில் அநே­க­மா­னோ­ருக்கு இந்­தியா பற்­றிய ஒரு வேறு­பட்ட மனோ­நிலை இருப்­பது உண்மை. அதனை வெளிப்­ப­டை­யாகச் சொல்­வ­தானால், இந்­தியா பற்­றிய அச்சம் என்று கூடக் கூறலாம்.

இலங்­கையில் ஆயு­தப்­போ­ராட்டம் முளை­விட்ட போது இந்­தியா அதனைத் தமக்குச் சார்­பான நிலை­யாக மாற்றிக் கொள்­வ­தற்­காகத் தலை­யிட்­டது.ஆயு­தங்­க­ளையும் பயற்­சி­க­ளையும் கொடுத்து தமிழ்ப் போராளி அமைப்­பு­களை அர­வ­ணைத்­தது. அது, கொழும்பைத் தனது பிடிக்குள் வைத்­தி­ருப்­ப­தற்­காக இந்­தியா மேற்­கொண்ட நகர்வே தவிர, தமிழ் மக்­களின் மீது இந்­தி­யா­வுக்கு இருந்த அக்­கறை என்று எடுத்துக் கொள்ள முடி­யாது.எனினும், இந்­தி­யாவின் பிடியில் விடு­தலைப் புலிகள் இயக்கம் சிக்கிக் கொள்­ள­வில்லை.
இலங்­கையில் நிலை­கொண்­டி­ருந்த இந்­தி­யப்­ப­டைகள் தோல்­வி­யுடன் திரும்பிச் செல்­வ­தற்கும் புலிகள் கார­ணி­யாக இருந்­தனர். ராஜீவ்­காந்தி கொலையும் இந்­தி­யா­வுக்கு கசப்­பான அனு­ப­வத்தைக் கொடுத்­தி­ருந்­தது.அதனால், இந்­தியா ஒவ்­வொரு கட்­டத்­திலும் தலை­யீ­டு­களைச் செய்ய முனைந்­தது. விடு­தலைப் புலி­களின் உயர்­மட்டம் வரைக்கும் இந்தி­யாவின் ஊடு­ருவல் இருந்­தது.

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 19ஆம் திகதி புலி­களின் தலைவர் பிர­பா­க­ரன் கொல்­லப்­படும் வரையில் இந்­தியா மறை­மு­க­மாகத் தலையிட்டுக் கொண்­டி­ருந்­தது.இவ்­வாறு ஒவ்­வொரு கட்­டத்­திலும், இந்­தியா தலை­யீ­டு­களைச் செய்து, பல சம­யங்­களில் தமிழ் மக்­க­ளுக்கு வேண்­டாத விளை­வு­களை ஏற்­ப­டுத்­தி­ய­தா­னது இந்­தியா மீதான இந்த அச்­சத்­துக்கு காரணம்.எதை­யெ­டுத்­தாலும் றோ என்று கூறு­வது, யார் மீது சந்­தேகம் வந்­தாலும் றோவின் ஆள் என்று விழிப்­பது வடக்கில் உள்ள பல­ருக்கும் ஒரு நோயா­கவே மாறி விட்­டது. இது சிஐ­ஏக்கும் பொருத்தக் கூடி­யது தான், இவ்­வா­றான பட்­டப்­பெ­யர்­க­ளுடன் வடக்கு கிழக்கில் பலர் உலா­வு­கின்­றனர்.அவர்கள் உண்­மை­யி­லேயே அப்­ப­டிப்­பட்­ட­வர்­களா- என்­பது யாருக்கும் தெரி­யாது. பெரும்­பாலும் றோ அல்­லது சிஐஏ தமக்­கான புலனாய்வா­ளர்­க­ளாக இப்­படி அறி­யப்­பட்­ட­வர்­களை வைத்­தி­ருக்க விரும்­பாது என்று மட்டும் துணிந்து கூறலாம்.எப்­போதும் புல­னாய்வு அமைப்­புகள் தமது முக­வர்­களை அடை­யாளம் காட்­டு­வதோ அவர்கள் அடை­யாளம் காட்­டப்­ப­டு­வ­தையோ விரும்பாது.

உள்­நாட்டுப் புல­னாய்­வா­ளர்­களை எல்லாம் சிஐடி என்று பொது­வாகச் சொல்லும் பழக்கம் நம்­மி­டையே இருப்­பது போலத் தான், வெளிநாட்டுத் தொடர்பு இருக்­கலாம் என்று சந்­தே­கிப்­ப­வர்­க­ளையும், றோ அல்­லது சிஐஏ என்று விழிக்கும் பழக்கம் வடக்கில் இருக்­கி­றது.இத்­த­கைய மனோ­பா­வத்தில் இருந்து தான் வடக்கு மாகாண முத­ல­மைச்சர் விவ­கா­ரத்தில் இந்­தியா மற்றும் மேற்­கு­லகம் பற்­றிய சந்தேகங்கள் எழுந்­தி­ருக்கக் கூடும்.வடக்கில் தமிழ்த் தேசி­ய­வா­தத்­துக்கு முத­ல­மைச்சர் தலைமை தாங்க முற்­ப­டு­வதை இந்­தியா ஏற்றுக் கொள்­ள­வில்லை என்றும் அதனால் தான் அவரை முத­ல­மைச்சர் பத­வியில் இருந்து நீக்க இந்­தியா முற்­ப­டு­வ­தா­கவும், ஒரு வாதம் முன்­வைக்­கப்­ப­டு­கி­றது.இலங்­கையில் தமிழ்த் தேசி­ய­வாதம் பலம் பெறு­வ­தையோ, தனி­நாட்டுக் கோரிக்கை வலுப்­பெ­று­வ­தையோ இந்­தியா ஒரு­போதும் விரும்­பாது என்­பது உண்­மையே.அதனை தனது நாட்­டுக்­கான அச்­சு­றுத்­த­லா­கவும் இந்­தியா பார்க்கும் என்­பதில் சந்­தே­க­மில்லை. அதை­விட. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தற்­போ­தைய தலை­மைத்­துவம் இந்­தி­யாவின் கருத்­துக்­க­ளுக்குச் செவி­சாய்க்­கத்­தக்க ஒன்­றாக இருக்­கி­றது என்­பதும் உண்­மையே.

ஆனால், முத­ல­மைச்சர் விக­னேஸ்­வ­ர­னையும் அத்­த­கைய ஒரு­வ­ராக மாற்­று­வ­தற்கு இந்­தியா முனைந்­தி­ருக்­குமே தவிர, அவரை இந்தக் களத்தில் இருந்து அகற்­று­வதை புத்­தி­சா­லித்­த­ன­மான நகர்­வாக கரு­தாது.விடு­தலைப் புலிகள் இயக்கம் பலம்­பெற்ற போது, அதன் தலை­மையை தமது கட்­டுப்­பாட்­டுக்குள் வைத்­தி­ருக்­கவே இந்­தியா விரும்­பி­யது, அது முடி­யாமல் போன கட்­டத்தில் தான், அதனை அழிப்­ப­தற்கு இந்­தியா கங்­கணம் கட்­டி­யது.அது­போ­லவே, விக்­னேஸ்­வரன் போன்ற பல­மான ஒரு தலைவர் எழுச்சி பெறும் போது அவரைத் தனது பக்கம் இழுப்­ப­தற்கே இந்­தியா முயன்­றி­ருக்கும்.அவ்­வாறு இந்­தியா முயன்­ற­தா­கவோ, அதற்கு விக்­னேஸ்­வரன் இணங்­காமல் போன­தா­கவோ எந்த தக­வலும் இல்­லாத நிலையில், அவரை அகற்­று­வதில் இந்­தியா அக்­கறை செலுத்­து­வ­தாக முன்­வைக்­கப்­படும் வாதங்­களின் உண்­மைத்­தன்மை கேள்­விக்­குள்­ளா­கி­றது.தற்­போ­தைய சூழலில் விக்­னேஸ்­வ­ரனை முத­ல­மைச்சர் பத­வியில் இருந்து வெளி­யேற்­று­வதால் மாத்­திரம் அவரை தமிழ்த் தேசிய அரசியல் அரங்கில் இருந்து அகற்றி விட முடியும் என்று இந்­தியா கணக்குப் போட்­டி­ருக்கும் என்று, எவ­ரேனும் இந்­தி­யாவை குறைத்து மதிப்­பிடக் கூடாது.அத்­த­கைய நகர்வு விக்­னேஸ்­வ­ரனை இன்னும் பலப்­ப­டுத்தும் என்­பதை மாத்­தி­ர­மன்றி, அது தொட­ரான பல விளை­வு­க­ளுக்கும் காரணமாக அமையும் என்­பதை இந்­தி­யாவோ அல்­லது வேறு எந்த நாடோ சுல­ப­மா­கவே கணிப்­பிட்­டி­ருக்கும்.

தற்­போ­தைய அர­சாங்கம் இந்­தி­யா­வுக்கும் மேற்­கு­ல­கிற்கும் சாத­க­மா­னது. அதனைப் பாது­காப்­பது அவர்­க­ளுக்கு முக்­கி­ய­மா­னது.வடக்கு மாகாண முத­ல­மைச்சர் விவ­கா­ரத்தில், தமிழ்த் தேசியக் கூட்­ட­மைப்­புக்குள் ஏற்­படக் கூடிய பிள­வுகள், இரா.சம்­பந்­தனின் எதிர்க்­கட்சித் தலைவர் பத­விக்கும், கூட ஆபத்தை ஏற்­ப­டுத்­தி­யி­ருக்கும்.அத்­த­கை­ய­தொரு நிலையில் மஹிந்த ராஜபக் ஷள எதிர்க்­கட்சித் தலை­வ­ராக மாறும் நிலையும் ஏற்­ப­டலாம். அது,. கொழும்பின் தற்­போதைய அர­சாங்­கத்­துக்கும், அதனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்­டி­ருக்கும் நாடு­க­ளுக்கும் பேரி­டி­யாக அமையும்.இதனை இந்­தி­யாவோ மேற்­கு­லக நாடு­களோ கணித்­தி­ருக்­காது என்று எவ­ரேனும் கரு­தினால் அது அப்­பா­வித்­த­ன­மா­னது.முத­ல­மைச்சர் பத­வியில் இருந்து விக்­னேஸ்­வ­ரனை வெளி­யேற்­று­வ­தென்­பது உள்­ளக அல்­லது வெளி­யக நிகழ்ச்சி நிர­லாக இருக்­கலாம். ஆனாலும் அது, இந்­தியா போன்ற நாடு­களின் விருப்­பத்தை பூர்த்தி செய்­வ­தற்­கான நகர்­வாக இருக்­குமா என்­பது சந்­தேகம்.ஏனென்றால், இதனை விட வேறு வழி­களில் முத­ல­மைச்­சரை தனது கைக்குள் வைத்­தி­ருப்­ப­தையே இந்­தியா போன்ற நாடுகள் பாது­காப்­பா­ன­தாக கருதும்.

கடந்த பெப்­ர­வரி மாதம் கொழும்பு வந்திருந்த இந்திய வெளிவிவகாரச் செயலர் எஸ்.ஜெய்சங்கர், கூட்டமைப்புத் தலைவர்களைச் சந்தித்த போது, கூறிய விடயம், தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தலைவர்கள் ஒற்றுமையுடன் செயற்பட வேண்டும். தமிழ் மக்களின் இலக்குகளை அடைவதற்கு ஒற்றுமை மிகவும் அவசியம்.தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு உள்ளேயும் வெளியேறும், தமிழர் தரப்பில் பிளவு காணப்படுகிறது. எனவே ஒற்றுமை முக்கியமானது” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறியிருந்தார்.இந்தநிலையில், இந்தியா அல்லது மேற்குலகம் தொடர்பாக, நம்பகம் இல்லாத சான்றுகள் இல்லாத வெறும் அனுமானங்களின் அடிப்படையில் செயலாற்ற முனைந்தால், அதன் பாதகமான விளைவுகளையும் தமிழ் மக்களே எதிர்கொள்ள நேரிடும்.இந்தியாவும், மேற்குலகமும், தமிழ்மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணப்படுவதில் முக்கியமான சக்திகள். இந்த இரண்டையும் புறமொதுக்கி விட்டு தீர்வு ஒன்றை நோக்கி நகர முடியாது.இந்தநிலையில் அற்ப அரசியல் நலன்களுக்காக உலக வல்லரசுகளை பகைத்துக் கொள்ளுகின்ற நிலைக்குத் தமிழர்களை தள்ளிச் செல்வது புத்திசாலித்தனமான நகர்வாக இருக்காது.
-ஹரிகரன் ilakkiyainfo.com 28 06 2017

Published in Tamil
02 07 2017

அறிந்தும் அறியாமலும்: 7 - உயிர் வாழ்தலா? உயிர்ப்புடன் வாழ்தலா?

சுப வீரபாண்டியன்

வாழ்க்கை முழுவதும் கற்றுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்கிறீர்களா, படித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்கிறீர்களா என என்னைக் கேட்கிறது ஒரு மின்னஞ்சல். ஆம்! கற்றல் (Learning) வேறு, படித்தல் (Reading) வேறுதான். படித்தல் என்பது, பிறந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் தொடங்குவது. கற்றல் என்பதோ, பிறப்பிலிருந்தே தொடங்குவது! பிறந்த குழந்தை, தன் தாயிடம் பால் குடிக்கக் கற்கிறது. பிறகு, தவழக் கற்கிறது, நடக்கக் கற்கிறது, பேசக் கற்கிறது... ஒரு கட்டத்தில் படிக்கக் கற்கிறது. ஆதலால், படித்தல் என்பது கற்றலின் ஒரு பகுதிதான். கற்காதவர்கள் உலகில் எவரும் இல்லை. இருக்கவும் முடியாது. கற்றலின் அளவும், விரைவும் மாறுபடலாமேயன்றி, எதனையும் கற்காமலே ஒருவர் உலகில் வாழ இயலாது. ஆகையினால், வாழ்க்கை முழுவதும் ஒருவர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நாம் கூற வேண்டியதில்லை. அஃது உயிரியற்கை. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை, அவரவர் தேவைக்கும், திறமைக்கும் ஏற்ப, கற்றல் தொடரும். அதற்கு அவ்வப்போது தூண்டுகோல் போதும், வலியுறுத்தல் தேவையில்லை.

நான் படிப்பதைப் பற்றித்தான் எழுதுகிறேன். வாழ்க்கை முழுவதும் தொடர்ந்து படித்துக் கொண்டேதான் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகின்றேன். ஏனெனில், படிப்பு என்பது நம் வாழ்வின் அன்றாடத் தேவைகளில் ஒன்று எனக் கூற முடியாது. படிப்பறியாத மக்களும், அறிந்தும் படிக்க நேரம் இல்லாத மக்களும் உலகில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் உள்ளனர். படிப்பறிந்தும், படிக்க நேரம் இருந்தும், படிக்கும் பழக்கம் இல்லாதவர்களும் இங்கு எண்ணிக்கையில் மிகுதியாகவே உள்ளனர். எதற்குப் படிக்க வேண்டும், இனிமேல் படித்து என்ன ஆகப்போகிறது என்ற வினாக்கள் நம்முள் பலருக்கு எழுகின்றன. இவ்வினாக்களே மிகப்பெரிய மனத்தடையாக உள்ளன. இவற்றைத் தகர்க்காமல் நம்மால் படிக்கவே முடியாது. படிப்பது என்பது ஒரு பழக்கம்! நம்மிடம் நல்லனவும், தீயனவுமாக & வேண்டியனவும், வேண்டாதனவுமாக & எத்தனையோ பழக்கங்கள் உள்ளன. பழக்கங்களின் தொகுப்பே நம் வாழ்க்கை. அத்தொகுப்பில் ஒன்றுதான் படிக்கும் பழக்கம். அதனை நாம் ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வொரு நாளும் தவறாமல் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கருதுவதில்லை. அதற்கு ஒரு காரணம் உள்ளது. உண்ணாமலோ, உறங்காமலோ, பணமே இல்லாமலோ நம்மால் உயிர்வாழ முடியாது. ஆனால் படிக்காமல் எத்தனை ஆண்டுகள் வேண்டுமானாலும் உயிர்வாழ முடியும். எனவே, வேறு வேலை எதுவுமே இல்லை என்று முடிவாகிவிட்டால், அப்போது கொஞ்சம் படிக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. அவ்வாறே, புத்தகம் வாங்குவது, கடைசியிலும் கடைசிச் செலவாக மட்டுமே இங்கு உள்ளது. படிக்காமல் இருக்கும் பழக்கத்திற்கு (ஆம், அதுவும் ஒரு பழக்கம்தான்) இன்னொரு காரணமும் உண்டு. படித்து முடித்ததும், உடனடிப் பயன் ஏதும் ஏற்பட்டுவிடாது.

வெறுமனே உயிர்வாழ்தலும், அதற்குத் தேவையான உடனடிப் பயன்களும் மட்டும் போதும் என்று கருதுகின்ற சமூகத்தில், படிக்கும் பழக்கம் குறைந்துதான் போகும்! நம்மில் பெரும்பான்மையானவர்களிடம், அன்றாடம் செய்தித்தாள் படிக்கும் பழக்கம் உள்ளது. அதனையும் முழுமையாகப் படிப்பவர்கள் குறைவு. மேலோட்டமாகத் தலைப்புச் செய்திகளைப் ‘பார்த்துவிட்டு', விளையாட்டுச் செய்திகள், திரைப்படச் செய்திகள் போன்ற ஒரு சில பகுதிகளை மட்டும் படிப்பவர்கள் உண்டு. கட்சி அரசியல் செய்திகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவோர் உண்டு. தலையங்கம், நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள் போன்றவைகள், மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையினரால் மட்டுமே படிக்கப் படுகின்றன.

இளைஞர்கள் சிலர், செய்தித்தாள் படிக்கும் பழக்கத்தையும் கைவிட்டு வருகின்றனர். ஏன் அப்படி என்று கேட்டால், "தொலைக்காட்சிகளிலும், இணையத் தளங்களிலும் முக்கியமான செய்திகளைப் படித்துத் தெரிந்து கொள்கின்றோம். அது போதாதா?" என்று கேட்கின்றனர். வாழ்க்கை என்பது உயிர்வாழ்தல் மட்டுமில்லை, உயிர்ப்புடன் வாழ்தலும் ஆகும். படிப்பு என்பது செய்திகளை அறிந்து கொள்வது மட்டுமில்லை, வாழ்க்கையை அறிந்து கொள்ளுதலும் ஆகும். வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள, அண்டை அயலாருடன் எப்படிப் பழக வேண்டும் என்று அறிந்து கொள்ள, சிக்கலான தருணங்களில் சரியான முடிவுகளைத் தேர்ந்து கொள்ள, அறிவே நமக்குப் பயன்படுகிறது. அறிவைப் பெறுவதற்கு, அனுபவம், சிந்தனை போன்ற பல வழிகள் இருப்பினும், படிப்பே எளிமையான வழியாக உள்ளது. எல்லாவற்றையும் நாமே தனியாகச் சிந்தித்தோ, அனைத்திலும் அனுபவப்பட்டோ அறிந்துகொண்டுவிட முடியாது. ஏடறிந்த காலம் தொட்டு, மற்றவர்களின் சிந்தனைகளையும், அனுபவங்களையும் உள்ளடக்கிய பதிவுகளே நூல்கள்! அவற்றைப் படிப்பதன் மூலமாகவே அறிவுச் செல்வததை நாம் விரைவில் அடைய முடியும்.

அறிவுச் செல்வமும், பொருட் செல்வமும் இல்லாதவனுக்கு இந்த உலகம் இல்லை. இரண்டு செல்வங்களையும் நிறைவாகப் பெற்றவர்களே இவ்வுலகில் தலைநிமிர்ந்து வாழ முடியும். அந்நிலையைத்தான் ‘பேரறிவாளன் திரு' என்கிறார் வள்ளுவர். அறிவும், திருவும் (செல்வமும்) வாய்க்கப் பெற்றவர்கள், அன்பு, அருள், மனிதநேயம் ஆகியனவும் உடையோராக இருந்தால், அவர்கள் மட்டுமின்றி, அவர்கள் வாழும் சமூகமும் அவர்களால் தலைநிமிர்ந்து வாழும்! அத்தகைய மனிதர்களை, "நீர் நிறைந்த ஊருணி" என்றும், "உள்ளூர்ப் பழுத்த பயன்மரம்" என்றும், "மருந்தாகித் தப்பா மரம்" என்றும் மூன்று உவமைகளால் வள்ளுவர் தெளிவுபடுத்துகிறார். அறிவுச் செல்வமும், பொருட்செல்வமும், தனக்கு மட்டுமின்றி, -ஊர், உலகத்திற்கும் பயன்பட வேண்டும் என்பதே ஒவ்வொருவருக்கும் நோக்கமாக வேண்டும். தன்னலமில்லாமல், பொதுநலம் இல்லை. நாம் சரியாகக் காலை ஊன்றிக் கொண்டால்தான், பிறருக்குக் கை கொடுக்க முடியும். வேர்விட்ட மரம்தான் கனிதரும்! எப்படி வேரூன்றுவது? நிலங்களில் மரங்கள் வேரூன்றலாம். நூல்களில்தான் நாம் காலூன்ற முடியும். படிப்பென்பது, நாம் அறியாமலே, நம்மைச் செதுக்கும் உளி. ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மணி நேரம், குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது படிக்கப் பழகிக் கொண்டால், ஓராண்டிற்குப் பிறகு நாம் மேலும் முதிர்ந்த சிந்தனை உடைய மனிதராக இருப்போம். "காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு" என்றார் பாரதியார். "காலையில் படி, கடும்பகல் படி, மாலை, இரவு பொருள்படும்படி படி" என்றார் பாரதிதாசன். இரண்டு கவிஞர்களுக்கும் இடையில் உள்ள ஒரு நுட்பமான வேறுபாட்டை இங்கு காண முடிகிறது. காலகாலமாகவும், தலைமுறை தலைமுறையாகவு-ம் படித்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள் காலையில் மட்டும் படித்தால் கூட போதுமானது. பிறகு, கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு, மாலை முழுவதும் விளையாட்டு என்று வழக்கப்படுத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால் தலைமுறை தலைமுறையாகப் படிப்பு மறுக்கப்பட்ட உழைக்கும் சமூகமும், அவர்களிள் பிள்ளைகளும், காலையில் மட்டும் படித்தால் போதாது, கடும்பகல், மாலை, இரவு என எல்லா நேரங்களிலும் படிக்க வேண்டும் என்று கருதியுள்ளார் பாரதிதாசன்!

அதனால்தான், நடுத்தர வீடுகளுக்கு வந்து போகின்ற விருந்தினர்கள் கூட, விடைபெறும் வேளையில், வீட்டிலுள்ள பிள்ளைகளைப் பார்த்து, "நல்லாப் படிக்கனும்" என்று அறிவுரை கூறுகின்றனர். பெற்றோரும், ஆசிரியர்களும் சொன்னதைத் தாண்டி, விருந்தினர்களும் இப்படித் தொல்லை செய்கின்றனரே என்று பிள்ளைகள் கருதக்கூடும். படிக்காத காரணத்தால் வயல்வெளிகளில் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொலைத்தவர்கள் அவர்கள். ஆலைகளிலும், தொழிற்சாலைகளிலும் அன்றாடம் உழன்றவர்கள் அவர்கள். மூட்டைகள் தூக்கித் தூக்கி முதுகு வளைந்து போனவர்கள் அவர்கள். தங்களுக்குக் கிடைக்காத வாழ்க்கை வசதி, தங்களுக்குக் கிடைக்காத சமூக மதிப்பு, தம் பிள்ளைகளுக்காவது கிடைக்க வேண்டுமே என்ற ஏக்கத்தில்தான், ‘படி, படி' என்று எந்த நேரமும் கெஞ்சுகிறார்கள், மிரட்டுகிறார்கள்! அவர்கள் சொல்வதெல்லாம் பாடப்புத்தகங்களைப் படி என்றுதான்! அவற்றை இன்று நம் பிள்ளைகள் ஓரளவு படித்து விட்டனர். படித்தும் வருகின்றனர். ஆனால் அந்தப் பாடப்புத்தகங்களில், நம் மண்ணின் மணம் இல்லை. எங்கும் நம் அடையாளம் இல்லை. சரியான சமூக வரலாறு இல்லை. மனித நேயத்தின் மாண்புகள் இல்லை.
( மீண்டும் சந்திப்போம்)
tamil.oneindia.com 12 06 2014

Published in Tamil